شكوهء مسلمين مسلمانان ، نهايت شكوه را از متوكل داشتند و او را در مجامع عمومى و مجالس دشنام مىدادند و در مساجد و بر در و ديوار خيابانهاى بغداد و جاهاى ديگر دشنام بر او را نوشته بودند و در بين طبقات مختلف و توده‌هاى مردم اشعارى در نكوهش وى گسترش يافت و مردم آنها را حفظ كردند و اشعار از شاعر گمنامى بود كه از ترس قدرت حاكمه خودش را معرفى نكرده است ، بعضى گفته‌اند از ابن سكيت و بعضى گفته‌اند از بسامى است [ 1 ] و بعضى از كسان ديگر نام برده‌اند ، و آن اشعار به قرار ذيل است : تاللّه ان كانت امية قد أتت * قتل ابن بنت نبيّها مظلوما فلقد أتى بنو أبيه بمثله * هذا لعمرك قبره مهدوما أسفوا على ان لا يكونوا شاركوا * فى قتله فتتّبعوه رميما [ 2 ] « به خدا سوگند اگر بنى اميّه فرزند دختر پيامبرشان را مظلومانه كشتند ، البته كه بنى عباس نيز نظير آن كار را كردند ، به جان تو قسم كه آنها قبر وى را خراب كردند و افسوس مىخوردند كه چرا در كشتن او شركت نداشتند از اين رو به خاك قبر او پرداختند . » عباسيان بر ستمهايى كه برادران اموى ايشان دربارهء علويان روا داشتند ظلم و شكنجه‌هاى بيشترى را افزودند ، حقيقت اين است كه امويان با همه سر سختى و سنگدلى از اكثر خلفاى عباسى بسيار بهترند زيرا بعضى از آنها امتيازاتى داشتند كه حتى بنيانگذار حكومت عباسى - منصور دوانيقى - به فرمودهء امام صادق عليه السّلام آن امتيازات را نداشت .

--> [ 1 ] فوات الوفيات : 1 / 203 . [ 2 ] اخبار الدّول : ص 159 و تاريخ الخلفاء : ص 347 .