خود راه مىروند . » براستى خويشاوندى علويان نسبت به پيامبر - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - تنها عامل استحقاق و شايستگى ايشان براى مركزيّت خلافت و امامت نيست ، تا اين كه مروان بن ابى الجنوب و ابن معتزّ عباسىها بتوانند در اين مورد مناقشه كنند بلكه علّت اين مركزيّت شايستگيهاى علمى و تقوا و پارسايى دينى مخصوص آنها و ديگر مواهب و شخصيتى است كه كمتر در نزد عباسيان و نظاير ايشان - امويان - پيدا مىشود . گرفتارى علويان از ميان همهء گرفتاريهاى سخت و دشوارى كه علويان در روزگار طاغوت ، متوكّل ، دچار شدند ، در بند افتادن بيشتر آنان و شكنجهء آنها در سياهچالهاى زندان بود بدون آن كه هيچ گناهى مرتكب شده باشند و تنها جرم آنها مطالبهء حقوق مردم و بيان هدفها و آرمانهاى جامعه بود ، و از جمله علويانى كه در زمان متوكل گرفتار شدند عبارت بودند از : 1 - محمد بن صالح نسب شريف اين بزرگوار به امام زكى حسن به على - سيد شباب اهل الجنة و ريحانهء رسول خدا ، صلّى اللّه عليه و آله - مىرسد . سيد محمد ، از جهت فضل ، ادب و شجاعت از جمله مفاخر خاندان پيامبر بود ، كه طاغوت زمان ، متوكل در سرمن‌رأى او را زندانى كرد و او در زندان اشعار ذيل را سرود ، اشعار ظريفى كه بيانگر كثرت گرفتاريها و غمهاى آن بزرگوار است : طرب الفؤاد و عاودت احزانه * و تشعّبت شعبا به اشجانه و بدا له من بعد ما اندمل الهوى * برق تألّق موعنا لمعانه يبدو كحاشية الرداء و دونه * صعب الذرا متمنع اركانه