پيامبران خود داده است ، پيامبرش موسى را با معجزه‌اى بزرگ يعنى عصا يارى كرد كه تبديل به افعيى خطرناك شد و شروع كرد به بلعيدن ريسمانها و چوبهاى ايشان كه به صورت مارهايى در آورده بودند و ساحران آن زمان كه به اوج سحر و جادو رسيده بودند نتوانستند عمل موسى را باطل كنند و يا نظير آن و يا كمتر از آن را بياورند و همچنين خداى متعال او را بايد بيضاء يارى كرد كه در روشنى و پرتوش چون خورشيد مىدرخشيد و ساحران از آوردن نظير آن درماندند و اين معجزه دليل بر صدق نبوت موسى عليه السّلام شد . و همچنين خداى متعالى حضرت عيسى بن مريم پيامبر را با شفا بخشيدن به كور و پيس و زنده كردن مردگان در زمانى يارى كرد كه علم پزشكى به اوج خود در پيشرفت و كمال رسيده بود ، اما با وجود اين ، از آوردن اين قبيل موارد كه خط بطلان بر روى فكر مىكشد و عقل را مات و سرگردان مىسازد عاجز ماندند و از اين رو خداوند او را چنين توانى داد تا دليل بر صدق نبوتش باشد . و خداوند متعال پيامبر گراميش محمد ، خاتم پيامبران - صلّى اللّه عليه و آله - را با معجزهء قرآن مجيد تأييد كرد كه هيچ چيزى نه بعد و نه پيش از آن نمىتواند آن را باطل سازد ، چيزى كه در فصاحت و بلاغت و در سبك و الا و بيان روانش بزرگترين معجزه بود در زمانى كه عرب به بالاترين مراحل فصاحت و بلاغت رسيده بودند ، با اين همه از مقابلهء با قرآن كريم و آوردن نظير آن و يا بخشى از آن عاجز ماندند ، و فصحا و بلغاى عرب به اين امر اعتراف كردند ، بنابراين قرآن نشانه و معجزهء درستى نبوت رسول اكرم محمد - صلّى اللّه عليه و آله - بود . و خداوند متعال پيامبر را با شمشير پيروز تأييد كرد و آن شمشير امام امير المؤمنين عليه السّلام بود كه بدان وسيله سران مشركين و بىدينان را درو كرد و دلاوران عرب از ايستادگى در برابر آن بيم داشتند و مىگفتند فرار از جنگ ، ننگ است جز از مقابل شمشير على - عليه السّلام - كه همچون برق كشنده است . امام عليه السّلام به وسيلهء اين شمشير تمام قواى شرك را از هم