از مردم جهان نداده است ، در اين جهت تفاوتى ميان كوچك و بزرگ آنها نيست . شكوه و جلال امام امّا شكوه امام عليه السّلام چنان بود كه همگان در برابرش سر تعظيم فرود مىآوردند و آن بزرگوار ، شكوه و جلال را از نياكانش به ارث برده بود ، سيمايش ، سيماى انبيا و شكوهش شكوه اوصيا بود . كسى از دشمنان و يا شيعيانش با او روبرو نمىشد مگر آن كه تحت تأثير هيبت و جلال او قرار مىگرفت . محمّد بن حسن اشتر علوى دربارهء هيبت آن حضرت نقل مىكند : من با پدرم در بيرون كاخ متوكل با جمعى مردم از طالبيان ، عبّاسيان و آل جعفر بوديم در آن جايگاه كه ايستاده بوديم ، ناگاه ابو الحسن - امام هادى عليه السّلام - آمد ، تمام مردم براى احترام و بزرگداشت آن حضرت ، از اسب پياده شدند ، تا اين كه آن بزرگوار وارد قصر شد . بعضى از مردم شروع به اعتراض كردند كه چرا بايد امام ، اين قدر احترام شود ! و گفتند : « چرا بايد ما براى اين پسر بچه از مركب پياده شويم ؟ او نه شرافتش از ما بيشتر است و نه بزرگسالتر از ماست ، به خدا سوگند ، وقتى كه بيرون بيايد ، از مركب پياده نمىشويم . . . » ابو هاشم جعفرى در ردّ سخن آنها گفت : « به خدا سوگند كه شما با كوچكى و خوارى براى او پياده خواهيد شد . . . » تا اين كه امام عليه السّلام بيرون آمد ، صداى تكبير و تهليل بلند شد ، و مردم همگى به احترام او از اسب پياده شدند ، آنگاه ابو هاشم رو به آن مردم كرد و گفت :