نياكانش بود اقامت داشت و مشغول گسترش علم و دانش و تهذيب اخلاق و تربيت مردم به آداب و رفتار اسلامى بود ، مسجد پيامبر - صلّى اللّه عليه و آله - را محل تدريس خود قرار داده بود و دانشمندان و فقها و راويان در اطراف او گرد آمده و از زلال دانشها و علومى كه از پدرانش - كه با نور دانش و ايمان حيات بشرى را روشن كرده بودند - برگرفته بود ، سيراب مىشدند ، همچنان كه او در مدينه يك منبع بارورى براى زندگى فكرى و علمى انسانها بود . و از طرفى او تنها منبعى بود كه اهل دانش را در امور ماديشان كمك مىكرد ، همان طورى كه نياز مستمندان و درماندگان را برمىآورد نيكى و احسان امام عليه السّلام منحصر به مردم مدينه نمىشد ، بلكه شامل حال مردم سراسر آن نواحى و محيط زندگيشان بود ، در غم و شادى آنها شريك بود و از بيمارانشان عيادت مىكرد و از جنازه‌ها تشييع مىنمود و بر كوچك و بزرگشان عنايت داشت و از پير زنان و يتيمان دستگيرى مىكرد و هيچ نوع از خير و بهره‌رسانى نبود ، مگر به آنها مىرساند و با مردم نهايت صميميّت و اخلاص را داشت و دلها و انديشه‌هاى مردم مجذوب آن حضرت بود و در اعماق دل مردم جا داشت . سخن‌چينى از امام ناپرهيزكاران ، مسخ‌شدگان و كينه‌توزان نسبت به افراد شريف و بزرگ زاده ، بويژه امام ابو الحسن عليه السّلام دشمنى مىورزيدند ، آنها از اين كه امام عليه السّلام از فضايل زيادى برخوردار است و در ميان طبقات مردم مسلمان مقام والايى دارد ، ناراحت بودند ، و از جمله ، دشمنترين دشمنان و ناپاكتر از همه ، عبد اللّه بن محمد بود كه از طرف متوكل براى اقامهء نماز و ديگر امور جنگى در مدينه تعيين شده بود ، اين خود فروختهء فرومايه به اذيت و آزار امام تصميم گرفت و در نزد متوكل بد گويى كرد ، و بد گويى و سخن‌چينى وى