بوسيد . » براستى امام امير المؤمنين عليه السلام به ضرورت و لزوم اعتقاد بر « امر بين امرين » دستور داده و آن را جزئى از اعتقاد به اسلام و از مقدمات اساسى دين دانسته است . امام هادى عليه السلام فرمود : « از امير المؤمنين عليه السّلام ، نقل كرده‌اند ، موقعى كه نجده به خدمت آن حضرت آمد و دربارهء شناخت خداى متعال پرسيد ، عرض كرد : يا امير المؤمنين ! به چه وسيله پروردگارت را شناختى ؟ امام عليه السّلام در پاسخ وى فرمود : به وسيله تميزى كه به من داده و با عقلى كه رهنمود من قرار داده است . عرض كرد : آيا اين شناخت فطرى و ذاتى توست ؟ فرمود : اگر چنين بود كه در برابر نيكى ستوده نبودم و در مقابل كار بد نكوهش نمىشدم ، و در آن صورت ، نيكو كار از بد كار به سرزنش سزاوارتر بود . از اينجا دانستم كه خداوند پايدار و جاويد است و هر چه جز او حادث و زوال‌پذير است ، و پاينده و باقى همچون پديدهء ناپايدار نيست . نجده ، عرض كرد : يا امير المؤمنين ! مىبينم كه داراى حكمتى ! فرمود : من در كار خود مختارم و اگر به جاى نيكى ، بدى كنم ، خود مجازات مىشوم . نقل شده است ، وقتى كه امير المؤمنين ، عليه السّلام ، از شام برگشت در پاسخ مردى كه پرسيد يا امير المؤمنين ! بگو ببينم كه بيرون آمدن ما از شام به قضا و قدر الهى بود ؟ فرمود : آرى اى پير مرد ، به تپه‌اى بالا نيامديد و از دشتى فرو نشديد مگر به قضا و قدر الهى . آن پير مرد پرسيد : يا امير المؤمنين ! بنابراين ، رنجى كه برده‌ام بايد به حساب خدا بگذارم ! فرمود : يا شيخ ! ساكت باش ! زيرا خداوند به وسيلهء اين سفر به شما