مسائل مورد سؤال از آن حضرت دليل بر آن بود كه وى بالاترين مرجع فتواى عصر خود ، در جهان اسلام بوده و از سرمايه‌هاى فراوان علمى نسبت به احكام شرعى اسلامى برخوردار بوده است . بحثهاى كلامى در عصر امام هادى عليه السّلام بسيارى از شكوك و اوهام پيرامون اصول عقايد اسلامى رايج گشته بود كه آغاز پيدايش آنها از روزگاران حكومت بنى اميه بوده است . حكومت اموى بود كه ميدان را براى نشر افكار گمراه‌كننده باز كرد ، و مردم را بر اين كار واداشت ، البته در ايام حكومت بنى عباس ، قضيه بالا گرفت و دانشمندان اسلامى و در رأس آنها ائمهء اهل بيت عليهم السّلام ، عهده دار رد نظرات ضد دينى به وسيلهء دلايل كوبندهء علمى شدند . در كتابهاى « احتجاج » كه دانشمندان براى استدلال بر فداكارى ائمه‌شان در يارى عقايد اسلامى و مبارزه با كفر و الحاد ، تأليف كرده‌اند اين مباحثات ثبت شده است . . . و ما برخى از آنها را كه از امام ابو الحسن الهادى عليه السّلام رسيده است در اين فرصت نقل مىكنيم . خدا ديدنى نيست احمد بن اسحاق در نامه‌اى به خدمت امام ابو الحسن سوم - امام هادى - عليه السّلام ، از آن حضرت دربارهء ديدن خدا و اختلاف مردم در آن باره پرسيد امام عليه السّلام در پاسخ وى نوشت : « تا وقتى كه ميان بيننده و چيزى كه ديده مىشود ، هوايى كه شعاع ديد در آن نفوذ كند ، وجود نداشته باشد ، ديدن امكان‌پذير نيست ، بنابراين هرگاه ، هوا در ميان نباشد و روشنايى در بين بيننده و شىء ديده شده وجود نداشته باشد ، ديدن معنى ندارد و چنان چيزى اشتباه است ، زيرا