است « 1 » آيا همچو شخصيت بزرگ دينى يك قضيه را در كتابش بدون سند و مصدر و مستند نگارش مىدهد ؟ و لذا بىخود و بىجهت نيست كه كتاب وى در نهايت درجه مورد اعتماد و اعتبار در ميان علما و فقها و مورخين شيعه قرار گرفته است ولى محدث نورى ( ره ) خواسته به همچو كتابى اشكال وارد نمايد . و ناگفته نماند برخى از مردم اذعان دارند چنان‌چه سيد ( ره ) در لهوف و ابن نما در مثير الاحزان تصريح فرموده‌اند اسراى اهل بيت ( ع ) به كربلا براى زيارت قبر اطهر سيد الشهداء ( ع ) آمده‌اند ولى گويند از آن دو كتاب شريف درنمىآيد كه آمدن آن‌ها در روز بيستم شهر صفر سال 61 هجرت بوده است چون تصريح به روز و تاريخ ورود اسراى اهل بيت ( ع ) نفرموده‌اند و عين عبارت مرحوم سيد ( ره ) در لهوف به قرار زير است : قال و لما رجع نساء الحسين ( ع ) و عياله من الشام و بلغوا العراق قالوا للدليل مر بنا على طريق كربلاء فوصلوا الى موضع المصرع فوجدوا جابر بن عبد اللّه الانصارى رحمة اللّه و جماعة من بنى هاشم و رجالا من آل رسول اللّه صلى اللّه عليه و آله قد وردوا لزيارة قبر الحسين ( ع ) فوافوا فى وقت واحد و تلاقوا بالبكاء الحزن و اللطم و اقاموا المأتم المقرحة للاكباد و اجتمع اليهم نساء ذلك السواد فاقاموا على ذلك اياما . « 2 » يعنى راوى گفت : چون زنان و عيالات حسين ( ع ) از شام بازگشتند و به كشور عراق رسيدند به راهنماى قافله گفتند ما را از راه كربلا ببر ، پس آمدند تا به قتلگاه رسيدند ديدند جابر بن عبد اللّه انصارى و جمعى از بنى هاشم و مردانى از اولاد پيغمبر ( ص ) آمده‌اند براى زيارت قبر حسين ( ع ) پس همگى به يك هنگام در آن سرزمين گرد آمدند و با گريه و اندوه و سينه‌زنى با هم ملاقات كردند و مجلس عزايى كه دل‌ها را جريحه‌دار مىكرد برپا نمودند و زنانى كه در آن نواحى بودند جمع شدند و چند روزى به همين منوال گذشت . « 3 » و اما فقيه ابن نما ( ره ) در مثير الاحزان گويد : و لما مر عيال الحسين ( ع ) بكربلاء وجدوا جابر بن عبد اللّه الانصارى رحمة اللّه عليه و جماعة من بنى هاشم قدموا لزيارته فى وقت واحد فتلاقوا بالحزن و الاكتياب و

--> ( 1 ) . رجوع شود به اجازهء آية اللّه علامه اعلى اللّه مقامه كه در حق بنى زهره مرقوم فرموده و در اجازات بحار ثبت است . ( 2 ) . لهوف ، ص 112 ، ط دوم صيدا . ( 3 ) . ترجمهء لهوف ، فهرى زنجانى ، ص 196 ، ط انتشارات جهان .