و آخرت آنان را به عذابى دردناك عذاب خواهد كرد و در روى زمين هم دوست و ياورى براى ايشان نيست » [ 1 ] . نوشته‌اند : در انجمنى از منافقين كه « ثعلبة بن حاطب » و « وديعة بن ثابت » و « جلاس بن سويد » هر كدام سخنى كفرآميز از در نفاق گفتند ، « مخشىّ بن حميّر » گفت : به خدا قسم : راضىام قرار بر آن شود كه هر كدام ما را صد تازيانه بزنند ، امّا در اثر اين گفته‌هاى شما چيزى از قرآن دربارهء ما نازل نشود . امّا بيدرنگ رسول خدا « عمّار بن ياسر » را فرستاد و او را فرمود : بر سر اينان برو و بپرس كه : چه مىگفته‌اند ، و اگر انكار كردند بگو : چرا چنين و چنان گفته‌ايد . عمّار نزد آنان رفت و پيام رسول خدا را رسانيد و جملگى از در معذرت خواهى درآمدند و « وديعة بن ثابت » تنگ شتر رسول خدا را گرفته بود و مىگفت : ما سخنى چند از باب سرگرمى و مزاح مىگفتيم ، خداى متعال دربارهء ايشان نازل كرد : « منافقان بيم دارند كه سوره‌اى دربارهء ايشان نازل شود و آنان را از آنچه در دلهايشان است خبر دهد ، بگو : مسخره كنيد ، خدا آنچه را ( از إفشاى آن ) بيم داريد بيرون مىآورد . اگر از ايشان بپرسى البتّه خواهند گفت كه : ما به بازى و سرگرمى سخنى مىگفتيم . بگو : آيا خدا و آياتش و رسولش را مسخره مىكرديد ؟ عذر خواهى نكنيد كه پس از ايمان خود كافر شديد ، اگر از طائفه‌اى از شما بگذريم ، طائفهء ديگرى را به سبب آن كه مجرم و گنهكار بوده‌اند عذاب خواهيم كرد » [ 2 ] .

--> [ 1 ] - سورهء توبه ، آيهء 74 ، ( ر . ك : سيرهء ابن هشام ، ج 4 ، ص 195 . امتاع الاسماع ، ج 1 ، ص 453 و غيره . م . ) . [ 2 ] - سورهء توبه ، آيهء 64 - 66 ( ر . ك : سيرهء ابن هشام ، ج 4 ، ص 168 ، چاپ حلبى 1355 و امتاع الاسماع ، ج 1 ، ص 453 ، چاپ قاهره 1941 م و غيره . م . ) .