پيمان‌شكنى قريش هفده يا هجده ماه از صلح « حديبيه » مىگذشت كه طائفهء « بنى نفاثه » از قبيلهء « بنى ديل » [ 1 ] در مقام آن برآمدند كه به جاى كشته‌هاى « بنى أسود بن رزن » ، كسانى از « خزاعه » را بكشند ، بدين منظور « نوفل بن معاويهء ديلى » با مردان « بنى ديل » براى اين كار آماده شدند ، امّا همهء مردان « بنى بكر » از وى پيروى نكردند ، سپس از قريش خواستند تا در اين كار ، با مرد و اسلحه آنان را عليه « خزاعه » كمك دهند . قريش هم آنان را كمك دادند و مردانى از قريش پنهان و ناشناس به آنان ملحق شدند ، از جمله : صفوان بن أميّه ، مكرز بن حفص بن أخيف ، حويطب بن عبد العزّى ، شيبة بن عثمان و سهيل بن عمرو ، اينان بردگان خود را هم با خود بردند و مردان قريش و « بنى ديل » به رهبرى « نوفل بن معاويه » شبانه در آبگاه « وتير » بر « خزاعه » شبيخون زدند و بيست ، يا بيست و سه مردشان را كشتند و « خزاعى » ها به مكّه پناهنده شدند و به خانهء « بديل بن ورقاء خزاعى » پناه بردند [ 2 ] . به گفتهء ابن اسحاق : از « خزاعيها » يك مرد به نام « منبّه » كشته شد [ 3 ] . به هر صورت قريش از كردهء خويش پشيمان شدند و دانستند كه با آنچه كردند پيمان خود را با رسول خدا بر هم زده‌اند و شايد راهى به تجديد آن پيدا نكنند . داد خواهى خزاعه پس از آنچه در « وتير » ميان « بنى بكر » و قريش از طرفى و « خزاعه » از طرف ديگر روى داد ، « عمرو بن سالم خزاعى » [ 4 ] ( از بنى كعب ) رهسپار مدينه شد و نزد

--> [ 1 ] - رجوع شود به : پاورقى 2 صفحهء 548 . [ 2 ] - امتاع الاسماع ، ج 1 ، ص 357 ، چاپ قاهره ، 1941 م . م . [ 3 ] - سيرهء ابن هشام ، ج 4 ، ص 32 ، چاپ حلبى ، 1355 ه . م . [ 4 ] - طبقات : با چهل مرد خزاعى ( ج 2 ، ص 134 ، چاپ بيروت ، 1376 ه . م . ) .