و « بنى ثعلبه » [ 1 ] از قبيلهء « غطفان » كه ( بر حسب گزارش رسيده ) سپاهيانى براى جنگ با مسلمين فراهم ساخته بودند ، آهنگ « نجد » كرد ، و « أبو ذرّ غفارى » را در مدينه جانشين گذاشت ، و پيش مىرفت تا در « نخل » فرود آمد و با سپاهى عظيم از قبيلهء « غطفان » برخورد ، و هر چند با هم روبرو شدند اما جنگى پيش نيامد و رسول خدا با همراهان خويش به سلامت بازگشت . علّت ناميده شدن اين غزوه به « ذات الرقاع » 1 - براى اين كه مسلمانان در اين غزوه پرچم‌هاى پينه‌دار برافراشتند . 2 - به نام درختى كه آنجا بود و آن را « ذات الرقاع » مىگفتند [ 2 ] . 3 - براى اين كه رسول خدا تا محلّ تجمّع دشمنان در « ذات الرقاع » پيش رفت و آن كوهى است نزديك نخيل ، ميان سعد و شقره كه قسمتهائى سرخ و سفيد و سياه داشت [ 3 ] . 4 - براى اين كه مسلمانان پاهاى خود را كه از پياده روى سوده گشته بود ، كهنه پيچ كردند [ 4 ] . 5 - براى اين كه نماز خوف در اين غزوه مقرّر شد و چون نماز تكّه‌پاره و وصله‌دار شد « ذات الرقاع » گفتند .

--> [ 1 ] - بنى أنمار بن بغيض ، و بنى سعد بن ثعلبة بن ذبيان بن بغيض ( امتاع الاسماع ) . [ 2 ] - ابن هشام ، ج 3 ، ص 214 . م . [ 3 ] - طبقات ، ج 2 ، ص 61 . م . [ 4 ] - ر . ك : صحيح بخارى ، جزء 5 ، باب غزوهء ذات الرقاع ، ص 145 ، چاپ دار احياء - التراث العربى ( حديث أبو موسى ) . صحيح مسلم ، جزء 3 ، كتاب الجهاد و السير ، ص 1449 ، حديث 149 ( 1816 ) . م .