آنان كه خدا و رسول را پس از آن كه ( در أحد ) زخمى شده بودند ( براى شركت در غزوهء حمراء الأسد ) اجابت كردند ، براى نكوكاران و پرهيزكارانشان اجرى است بزرگ ( 172 ) . آنان كه مردم به ايشان گفتند : مردمان براى ( جنگ با ) شما فراهم گشته‌اند ، از ايشان بترسيد ، پس ايمانشان را افزود و گفتند : خدا ما را بس است ، و چه نيكو سرپرستى است ( 173 ) . پس با نعمتى و فضلى از خدا بىآن كه بدى به ايشان رسد بازگشتند ، و خشنودى خدا را پيروى كردند ، و خدا را فضلى است بزرگ ( 174 ) . آن شيطان است كه طرفداران خود را بيم مىدهد ، پس از ايشان نترسيد و از من بترسيد اگر از مؤمنان هستيد ( 175 ) . و كسانى كه در كافر شدن شتاب مىورزند تو را غمگين نسازند ، چه اينان هرگز به خدا زيانى نمىرسانند ، خدا مىخواهد كه براى ايشان بهره‌اى در آخرت قرار ندهد ، و براى ايشان عذابى است بزرگ ( 176 ) . راستى كسانى كه كفر را به ايمان خريده‌اند هرگز خدا را زيانى نخواهند رسانيد ، و براى ايشان عذابى است دردناك ( 177 ) . كسانى كه كافر شده‌اند گمان نبرند مهلتى كه به ايشان مىدهيم به خير ايشان است ، تنها بدان جهت به ايشان مهلت مىدهيم تا گناه افزون كنند و ايشان را عذابى است خواركننده ( 178 ) . خدا ( را قرار ) نبوده است كه مؤمنان را بر آنچه شما بر آن هستيد واگذارد تا پليد را از پاك جدا سازد ، و خدا ( را قرار ) نبوده است كه شما را بر غيب مطلع سازد ليكن خدا از فرستادگان خود آن را كه بخواهد برمىگزيند ، پس به خدا و پيامبرانش ايمان آوريد ، و اگر ايمان آورديد و پرهيزكار شديد پس شما را اجرى است بزرگ ( 179 ) .