آمده ، به آرامگاههاى خود مىشتافتند ، و تا خدا آنچه را در سينه‌هاى شما است بيازمايد و آنچه را در دلهاى شما است به ظهور آورد ، و خدا به نهفته‌هاى سينه‌ها دانا است ( 154 ) . راستى كسانى از شما كه روز بر خورد دو سپاه پشت به جنگ كردند ، جز آن نبود كه در اثر برخى از آنچه كرده بودند شيطان لغزاندشان ، و راستى كه خدا بخشيدشان ، همانا خدا آمرزنده و بردبار است ( 155 ) . اى مردمى كه ايمان آورده‌ايد ! مباشيد چون مردمى كه كافر شدند و دربارهء برادران خود هرگاه رهسپار سفر مىشدند يا به جنگ مىرفتند مىگفتند : اگر نزد ما مىماندند ، نمىمردند و كشته نمىشدند ، تا خدا آن را افسوس در دلهاى ايشان قرار دهد ، و خدا زنده مىكند و مىميراند ، و خدا به آنچه مىكنيد بينا است ( 156 ) . و اگر در راه خدا كشته شويد يا بميريد ، البتّه آمرزش و رحمتى از خدا از آنچه فراهم مىكنند بهتر است ( 157 ) . و اگر بميريد يا كشته شويد ، البتّه به سوى خدا محشور مىشويد ( 158 ) . پس به سبب رحمتى از جانب خدا براى ايشان نرمخو شده‌اى ، و اگر زشتخوئى سنگدل مىبودى از اطراف تو پراكنده مىشدند ، پس از ايشان در گذر و براى ايشان آمرزش بخواه ، و در پيش آمد با ايشان مشورت كن و هرگاه تصميم گرفتى پس بر خداى توكّل كن ، همانا خدا توكّل كنندگان را دوست مىدارد ( 159 ) . اگر خدا شما را يارى دهد زبر دستى براى شما نيست ، و اگر دست از يارى شما برگيرد پس چه كسى بعد از وى شما را يارى مىدهد ؟ و مؤمنان بايد بر خدا توكّل كنند ( 160 ) . پيامبرى را نمىرسد كه در غنيمت خيانت كند و هر كه در غنيمت خيانت كند ، آنچه را به خيانت برده است روز قيامت همراه بياورد ، سپس به هركس همان چه كرده است بىكم‌وبيش داده شود ، و آنان ستم نمىشوند ( 161 ) . آيا كسى كه خوشنودى خدا را دنبال كرده است ، چون كسى است كه با خشمى از خدا بازآمده و دوزخ جاى اوست ، و چه بد سرانجامى است ! ( 162 ) .