قسمت سوم - اين عمل پيامبر - ص - مانند كارهاى ديگر او در حقيقت تعليم و دستورى است به امّت ، منظور اين است كه به نظر صاحب نظران و رأى رايزنان در صورتى كه با موازين عقل و منطق جور باشد بايد ارج نهاد و آن را از ايشان پذيرفت . 5 - در صفحهء 270 آمده است : به فرمودهء رسول خدا : كشته‌هاى دشمن را در چاه بدر افكندند مگر اميّة بن خلف كه در همانجا كه بود او را در زير خاك و سنگ كردند . رسول خدا بر سر چاه بدر ايستاد و گفت : « اى به چاه در افتادگان ! اى عتبة بن ربيعه ! و اى شيبة بن ربيعه ! و اى اميّة بن خلف ! و اى ابو جهل ! . . . » در حالى كه اميّة بن خلف در چاه نبود كه او را پيامبر مورد خطاب قرار داده است . پاسخ - اولا اين مطلب در روايت است و كتب سيره و تواريخ از جمله سيرهء ابن هشام از ابن اسحاق از پيامبر - ص - آن را نقل مىكند ( سيره ج 2 ص 292 چاپ مصطفى البابى الحلبى و اولاده ) . ثانيا - اين جمله صراحت ندارد در اين كه اميّة بن خلف هم در چاه بوده است ، پيامبر - ص - ابتداء كسانى را كه در چاه بودند مخاطب قرار داده است و سپس بعضى از افراد را بطور خصوصى و لو در چاه هم نبوده‌اند مانند اميّة بن خلف . ثالثا - بر فرض دلالت داشته باشد از باب تغليب است . 6 - در صفحهء 373 چاپ سوم ، ذيل عنوان « نمودارى از پايدارى مهاجر و انصار » آمده است : مردى از مسلمانان بر زنى از مشركان دست يافت و او را اسير كرد . اين مطلب استبعاد شده است ! پاسخ - اين مطلب ابدا اشكالى ندارد زيرا اسلام اجازه داده است مسلمانان كافرانى را كه با آنان سر جنگ دارند ( كفّار حرجى ) از جمله مشركان ، در صورتى كه به آنان امان نداده باشند و نيز صلح موقّتى هم با آنان نكرده باشند ، استرقاق كنند ، اعمّ از آن كه مرد باشند يا زن . 7 - در سريّهء محمد بن مسلمهء انصارى بر سر قرطاء ، صفحهء 420 - 421 ،