عبد اللّه بن مسعود نخستين كسى بود كه پيشنهاد اصحاب رسول خدا را براى آشكار خواندن قرآن در انجمن قريش پذيرفت ، و هنگامى كه قريش در مسجد الحرام انجمن بودند نزد مقام ايستاد و با صداى بلند تلاوت سورهء « الرحمن » را شروع كرد ، و چون قريش بر سر او ريختند و او را مىزدند ، همچنان تلاوت خويش را تا آنجا كه خدا مىخواست دنبال كرد ، و آنگاه نزد مسلمانان بازگشت و آمادگى خود را براى تكرار اين عمل در فرداى آن روز اعلام داشت [ 1 ] . پيمان بىمهرى و بيدادگرى بعد از بازگشتن « عمرو بن عاص » و « عبد اللّه بن أبى ربيعه » از كشور حبشه [ 2 ] ، رجال قريش فراهم شدند و بر آن شدند كه عهدنامه‌اى عليه « بنى هاشم » و « بنى مطلّب ابن عبد مناف » بنويسند كه : از آنان زن نگيرند ، به آنان زن ندهند ، چيزى به آنها نفروشند و چيزى از آنها نخرند . عهدنامه را نوشتند . نويسندهء آن « منصور بن عكرمة بن عامر بن هاشم بن عبد مناف بن عبد الدار » ( و به قولى : نضر بن حارث ) [ 3 ] بود كه دست او فلج شد ، آنگاه عهدنامه را در ميان كعبه آويختند [ 4 ] .

--> [ 1 ] - ر . ك : سيرة النبى ، ج 1 ، ص 336 - 337 . [ 2 ] - برخى از مورخان ، هجرت دوم را كه رفتن عمرو بن عاص به حبشه پس از آن روى داده ، پس از دخول بنى هاشم در شعب أبى طالب دانسته‌اند ( ر . ك : انسان العيون ، ج 1 ، ص 375 . امتاع الاسماع ، ص 26 ) . [ 3 ] - و به قولى : « بغيض بن عامر بن هاشم بن عبد مناف بن عبد الدار » ( ر . ك : امتاع الاسماع ، ص 25 . الغدير ، ج 7 ، ص 362 ) . [ 4 ] - و به قولى : نزد « أمّ الجلاس » دختر « مخرّبهء حنظليّه » خالهء « أبو جهل » و به قولى ديگر : نزد « هشام بن عبد العزّى » سپرده شد ( الطبقات الكبرى ، ج 1 ، ص 209 امتاع الاسماع ، ص 25 ) .