حسين شد . عمرو بن حجاج بر ميمنه و شمر بن ذى الجوشن بر ميسرهء لشكر ابن سعد بودند . عروة بن قيس فرمانده سواران و شبث بن ربعى فرمانده پيادگان بودند . ابن سعد پرچم را بغلام خود كه نامش دريد ( بضم دال و فتح راء ) بود داد . محمّد بن ابو طالب ميگويد : تعداد لشكر ابن سعد قريب به - 000 ، 22 - بيست و دو هزار نفر بود - و طبق روايتى كه از امام جعفر صادق وارد شده تعداد آنان - 000 ، 30 - نفر بود . شيخ مفيد ميگويد : از حضرت على بن الحسين روايت شده كه فرمود : هنگامى كه سواران دشمن متوجه امام حسين شدند آن حضرت دستهاى مبارك خود را بلند كرد و فرمود : اللهم انت ثقتى في كل كرب ، و رجائي في كل شدة ، و انت لى في كل امر نزل بى ثقة وعدة . يعنى پروردگارا ! تو در هر اندوهى پشت و پناه منى و در هر سختى اميدوارى منى ، تو در هر امر مشكلى كه بر من وارد شود تكيه‌گاه من هستى . چه بسا غم و اندوهى كه دل‌ها بوسيلهء آنها ضعيف ميشوند و راه‌هاى چاره مسدود ميگردند دوست در آن خوار و دشمن در آن شاد خواهد شد . من اين گونه مشكلات را بدرگاه تو آورده‌ام و از آنها به تو شكايت ميكنم ، زيرا من از ديگران بيزار و به تو راغب بوده و تو آنها را بر طرف نمودى ، پس ولى هر نعمت و صاحب هر حسنه و منتها درجهء هر چيز خواستنى ميباشى . پس از اين جريان بود كه دشمنان آمدند و در اطراف خيمهء امام حسين جولان زدند و ديدند : خندق در عقب آنان است و آتش از آن هيزم و نىهائى كه در خندق ريخته شده بود شعله‌ور بود . شمر بن ذى الجوشن با بلندترين صدا فرياد زد : يا حسين ! قبل از روز قيامت تعجيل كردى و خود را دچار آتش نمودى ، امام حسين عليه السلام فرمود : اين شخص كيست ، گويا : شمر بن ذى الجوشن باشد ؟ گفتند