فَمِنْهُم مَن قَضى نَحْبَه وَ مِنْهُم مَن يَنْتَظِرُ يعنى گروهى از آنان بوظيفهء خود عمل كردند و برخى از ايشان در انتظار انجام وظيفه هستند . تا اينكه آخرين نفر آنان شهيد شدند . رحمت خدا بر آنان باد ! و كسى غير از اهل بيت امام حسين با آن حضرت نبود . آرى ، مؤمن دين خود را به دنيا و شهادت در راه خدا را بزندگى خود مقدم ميدارد . حق را يارى مىكند و لو اينكه شهيد شود . لذا خداى مهربان ( در سورهء آل عمران ، آيهء - 169 ) ميفرمايد : مبادا افرادى را كه در راه خدا شهيد شده‌اند در رديف اموات بياوريد بلكه آنان زنده‌اند و نزد پروردگار خود رزق و روزى داده ميشوند . هنگامى كه پيغمبر خدا صلّى اللَّه عليه و آله بالاى جنازهء شهيدان احد كه حضرت حمزه نيز در ميان ايشان بود آمد و فرمود : من ( فرداى قيامت ) بر اين گروه شاهد خواهم بود . آنان را با همين بدنهاى خون آلوده دفن كنيد . زيرا ايشان فرداى قيامت در حالى محشور ميشوند كه خون از رگهاى گردنشان جستن مىكند . رنگ رنگ خون است ولى بوى بوى مشك خواهد بود . مبارزه بنى هاشم عليهم السلام هنگامى كه اصحاب امام حسين عليه السلام شهيد شدند و احدى غير از اهل بيت آن حضرت كه عبارت بودند از : فرزندان حضرت امير ، فرزندان جعفر ، فرزندان عقيل ، فرزندان امام حسن و فرزندان خود حسين عليهم السلام باقى نماند جمع شدند و يك ديگر را وداع نمودند . سپس براى جهاد در راه خدا عازم شدند . اول كسى كه از اهل بيت امام حسين عليه السلام براى مبارزه قيام كرد عبد اللَّه بن مسلم بن عقيل بن ابى طالب عليه السلام بود . وى اين رجز را ميخواند : 1 - اليوم القى مسلما و هوايى * و فتية بادوا على دين النبى 2 - ليسوا بقوم عرفوا بالكذب * لكن خيار و كرام النسب من هاشم السادات اهل الحسب