سپس جلو رفت و بقدرى جهاد كرد كه شهيد شد . رحمت اللَّه عليه ! محمّد بن ابى طالب ميگويد : بعد از خالد سعد بن حنظله براى مبارزه قيام كرد و رجزى را خواند كه اول آن اين است : 1 - صبرا على الاسياف و الاسنة * صبرا عليها لدخول الجنة 1 - يعنى در مقابل شمشير و نيزه‌ها صبور باشد صبر كن تا داخل بهشت شوى 2 - نزد حور العينى به روى كه بدنى نرم دارند و براى كسى كه منظورش رستگارى است آفريده شده‌اند . نه براى شخصى كه دين خود را به تهمت پذيرفته است 3 - اى جان براى آسايش كوشش كن و در طلب خير راغب باش . سپس جنگ سختى كرد تا كشته شد . رضوان اللَّه عليه ! پس از سعد بن حنظله عمير ( بضم عين و فتح ميم ) ابن عبد اللَّه مذحجى براى كار زار خروج نمود و ارجوزه‌اى را خواند كه مطلع آن اين است : 1 - قد علمت سعد وحى مذحج * انى لدى الهيجاء ليث محرج 1 - يعنى قبيلهء سعد و مذحج ميدانند من شيرى هستم كه در موقع نبرد سخت گير ميباشم 2 - شمشير خود را بر فرق سرى فرود مياورم كه سلاح پوشيده باشد و حريف خود را در هنگامى كه كج شود نظير شكار كفتار لنك رها ميكنم . وى همچنان كارزار نمود تا مسلم ضبابى و عبد اللَّه بجلى او را شهيد كردند . بعد از عمير مسلم بن عوسجه براى مبارزه خروج كرد و رجزى را خواند كه اول آن اين است : 1 - ان تسئلوا عنى فانى ذو لبد * من فرع قوم من ذرى بنى اسد 1 - يعنى اگر از حسب و نسب من جويا شويد من شيرى هستم از فرزندان گروهى از بنى اسد 2 - كسى كه در حق ما ظلم كند از راه هدايت دور و بدين خداى بىنياز كافر شده است . سپس جنگ بسيار شديدى كرد . شيخ مفيد و صاحب كتاب مناقب مينگارند : بعد از اين جريان نافع بن هلال بجلى براى قتال قيام كرد و اين رجز را خواند :