هواء و آسمان براى گريهء آنان گريان ميشوند . موقعى كه امام حسين عليه السلام جان سپرد جهنم به نحوى فرياد زد كه نزديك بود زمين شكافته شود . هنگامى كه عبيد اللَّه بن زياد و يزيد بن معاويه لعنهم اللَّه مردند دوزخ يك نعره‌اى زد كه اگر خداى توانا آن را بوسيلهء موكلين آن آرام نميكرد فورا هر كسى را كه روى زمين بود ميسوزانيد . اگر بدوزخ اجازه داده ميشد هيچ چيزى نبود مگر اينكه آن را مىبلعيد . ولى دوزخ مأمور و مهار شده است . چند مرتبه بر موكلين خود سركشى نمود تا اينكه جبرئيل آمد و آن را بوسيلهء بال خود ساكن كرد . دوزخ براى امام حسين گريه و ندبه مىكند . دوزخ براى قاتل امام حسين زبانه ميكشد . اگر حجت‌هاى خدا روى زمين نبودند زمين در هم شكسته ميشد . و آنچه را كه بر پشت خود داشت فرو ميريخت . زلزله زياد نميشود مگر در موقعى كه قيامت نزديك شود . هيچ چيزى از چشمى كه براى حسين گريه كند و اشكى كه براى امام حسين بريزد نزد خدا محبوب‌تر نخواهد بود . هيچ كسى براى امام حسين گريه نمىكند مگر اينكه بفاطمه و به پيغمبر خدا خواهد رسيد و حق ما را ادا خواهد كرد . . هر بنده‌اى فرداى قيامت محشور شود چشمانش گريانند مگر آن چشم كه براى جدم حسين گريان باشد . زيرا او در حالى محشور مىشود كه چشمش ( بجمال محمّد و آل اطهرش ) روشن است . بشارتى به او داده مىشود و آثار سرور در صورتش مىباشد . مردم در آن روز دچار جزع و فزع هستند غير از گريه‌كنندگان بر امام حسين كه در امان خواهند بود . مردم در آن روز براى حساب عرضه ميشوند . ولى آنان در زير سايهء عرش با امام حسين عليه السلام گفتگو ميكنند و از بدى حساب خوفى ندارند . به ايشان گفته مىشود : داخل بهشت شويد ، ولى نمىپذيرند ، بلكه مجلس سخن گفتن با امام حسين را انتخاب مىكنند . حور العين نزد آنان فرستاده ميشوند و به ايشان ميگويند : ما و اين غلمان