العلامة المجلسي ( مترجم : محمدجواد نجفى )

244

بحار الأنوار ( زندگانى حضرت امام حسين ع ) ( فارسي )

آسمانها و زمين‌ها ، رضوان ، مالك و حاملين عرش . آسمان خون و خاكستر مىبارد . سپس فرمود : لعنت خدا بر قاتلين حسين واجب شد همانطور كه بر مشركينى كه براى خدا شريك قرار دادند واجب گرديد و همانطور كه لعن خدا بر يهود و نصارا و مجوس لازم شد . جبله ميگويد : به ميثم گفتم : چگونه مردم آن روزى را كه امام حسين در آن شهيد مىشود روز خير و بركت قرار مىدهند ؟ ميثم پس از اينكه گريان شد گفت : به جهت آن حديث ساختگى كه ميگويند : خدا در يك چنين روزى توبهء حضرت آدم را قبول كرد . نيز مىپندارند : خدا توبهء حضرت داود را در يك چنين روزى قبول نمود . در صورتى كه خدا توبهء حضرت داود را در ماه ذيحجه پذيرفت . آنان گمان ميكنند : آن روز همان روزى است كه خدا حضرت يونس را از شكم ماهى خارج كرده است . در صورتى كه خدا تعالى حضرت يونس را در ماه ذى حجة از شكم ماهى اخراج نمود . ايشان گمان ميكنند : روز شهادت حسين همان روزى است كه كشتى نوح بر فراز جودى قرار گرفت . در صورتى كه كشتى نوح در روز هيجدهم ماه ذى حجه بر فراز جودى قرار گرفت . آنان گمان مينمايند : آن روز روزى است كه خدا دريا را براى بنى اسرائيل شكافت . در صورتى كه اين موضوع در ماه ربيع الاول واقع شد . بعدا ميثم گفت : اى جبله ! بدان كه حسين عليه السلام روز قيامت بزرگ شهيدان است و اصحاب حسين را بر ساير شهيدان درجهء رفيعه‌اى مىباشد . اى جبله ! هر گاه ديدى قرمزى آفتاب نظير خون تازه گرديد بدان كه امام حسين شهيد شده است . جبله ميگويد : يك روز من خارج شدم و آفتاب را ديدم كه نظير چادرهاى قرمزى كه به خون تازه رنگين شده باشند بر ديوارها تابيده است . من فرياد زدم و گريان شدم و گفتم : به خدا قسم كه مولاى ما امام حسين