را به خاطر خواهى سپرد ؟ گفتم : آرى اى فرزند دختر رسول خدا . فرمود : اى سفيان ! مروت و مردانگى براى دروغگو و راحت و آسايش براى حسود و برادرى براى ملول و دوستى براى خود بين و سيادت براى بدخوى نيست . آنگاه امام ( ع ) از سخن بازايستاد . گفتم : اى فرزند دخت رسول خدا ! بيش از اين برايم بفرما . فرمود : اى سفيان ! به خدا اميد بند ، عارف شوى و قسمتى كه براى تو مقدر كرده خرسند شو ، بىنياز گردى . و در روايت خصال است كه : و با همسايهء خود خوش‌رفتارى كن ، مسلم باشى . همراه شو بمانند آنچه با تو همراهى مىكنند ، ايمانت افزون شود و با بدكار مصاحب مشو كه از بدكارى خود به تو ياد دهد . و در كار خود با كسانى مشورت كن كه از خداوند مىترسند . سپس امام ( ع ) از گفتن بازايستاد و من به او عرض كردم : اى فرزند رسول خدا ! ادامه بده . فرمود : اى سفيان ! هر كس خواهد عزتى بىسلطنت و فراوانى بىبرادر و شكوهى بىمال ( و طبق روايت خصال ) هر كس عزتى بىعشيره و قبيله و ثروتى بىمال و هيبتى بىسلطنت خواهد ، بايد از ذلت معاصى خدا به عزت طاعت او روى آورد . آنگاه لب از گفتن فرو بست و من گفتم : اى فرزند دختر رسول خدا ادامه ده . فرمود : اى سفيان ! پدرم مرا به سه خصلت تأديب كرد و از سه خصلت بازداشت : اما آن سه خصلتى كه مرا بدانها تأديب كرد اين بود كه فرمود : اى فرزندم ! هر كس مصاحب بدكار شود سالم نماند و آن كس كه گفتارش را مراقبت نكند و زبانش را در اختيار نگيرد پشيمان شود و آن كس كه به راههاى بد گام نهد متهم مىشود . گفتم : اى فرزند رسول خدا ! آن سه خصلتى كه تو را از آن بازداشته بود ، چه بودند ؟ فرمود : پدرم مرا نهى كرد از آن كه با حسودىكننده به نعمت و شاد شونده به مصيبت يا سخن چين ، دوستى و رفاقت داشته باشم . و در روايت خصال اضافه شده است كه آنگاه امام ( ع ) اين دو بيت را برايم خواند : عود لسانك قول الخير تحظ به * ان اللسان لما عودت معتاد « 48 » موكل بتقاضى ما سننت له * فى الخير و الشر فانظر كيف تعتاد « 49 » گزيده‌اى از وصاياى آن حضرت خطاب به عبد الله بن جندب كه در تحف العقول ذكر شده است اى فرزند جندب ! بر هر مسلمانى كه ما را مىشناسد لازم است كه كردار هر روز و شب خود را بر خويشتن عرضه بدارد و خود حسابگر خويش باشد . پس اگر در اعمال خود ، كردار نيكويى ديد از خدا خواستار زيادت آن شود و اگر در آنها كردار ناپسندى ديد از براى آن از

--> ( 48 ) زبانت را به گفتار خير عادت ده تا بدان بهره‌مند شوى . همانا زبان بدانچه عادتش دهى آموخته خواهد شد . ( 49 ) از زبانت مىتراود آنچه كه تو در خير و شر به او آموزش داده‌اى پس بنگر كه چگونه او را آموزش داده‌اى ؟