سخنان آن حضرت در حكمت ، موعظه و آداب به نقل از كتاب حلية الاولياء امام باقر ( ع ) فرمود : هرگز در قلب انسان كبر ، چه كم و چه زياد ، داخل نمىشود مگر آنكه به همان اندازه از عقلش كاسته گردد . صاعقه‌ها بر مؤمن و غير مؤمن اصابت مىكند ولى به كسى كه ذكر خدا را مىگويد اصابت نمىكند . آن حضرت دربارهء آيهء أُوْلئِك يُجْزَوْن الْغُرْفَةَ بِما صَبَرُوا « 10 » فرمود : « آنان كسانىاند كه به هنگام فقر و تنگدستى در دنيا شكيب ورزيدند » . و نيز دربارهء آيهء وَ جَزاهُم بِما صَبَرُوا جَنَّةً وَ حَرِيراً « 11 » فرمود : « آنان كسانىاند كه بر فقر و سختيهاى دنيا پايدارى كردند . » سخنان زشت ، سلاح فرومايگان است . هر چيزى را آفتى است و آفت علم فراموشى است . دانشمندى كه مردم از علمش سود مىبرند برتر از هزار عابد است . به خدا قسم مرگ يك دانشمند در نزد ابليس محبوب‌تر از مرگ هفتاد نفر عابد است . به فرزندش فرمود : پسرم ! از كسالت و ملالت در كارها گريزان باش . زيرا اين دو سرآغاز هر شرى است اگر به كسالت‌گرايى نخواهى توانست حقى را ادا كنى و اگر ملول و بىقرار گردى بر هيچ حقى نتوانى شكيبايى ورزى . كردارها بر سه گونه‌اند : ذكر خداوند در هر حال ، با مردم به انصاف رفتار كردن ، همدردى كردن و شريك ساختن برادران در مال و ثروت خويش . اگر ديديد قارى قرآن توانگران را دوست مىدارد بدانيد كه او اهل دنياست و اگر ديديد بىهيچ ضرورتى سلطان را همراهى مىكند بدانيد كه او دزد است : شيعهء ما كسى است كه خداوند عز و جل را فرمان مىبرد . از دشمنى و خصومت بپرهيزيد زيرا كه قلب را تباه مىكند و نفاق به بار مىآورد . آن حضرت ( ع ) فرمود : آنان كه در آيات الهى به باطل مجادله مىكنند همان كسانى هستند كه به طرف خصومت و دشمنى گرايش دارند . و فرمود : من برادرى داشتم كه در ديدگانم بزرگ مىنمود آنچه باعث بزرگى او در چشم من شده بود ، حقارت دنيا در چشمان او بود . فرمود : به هر كس كه اخلاق نيكو و صفات رفق و مدارا اعطا گرديد ، همهء خير و نيكى به دو داده شد و در دنيا و آخرت از آسايش و راحت خيال و حسن حال برخوردار خواهد بود و آن كس كه از خلق خوش و رفق و مدارا بىبهره شد راهش به سوى بديها و بلايا گشاده گرديده است مگر كسى كه خداوند او را حفظ كند . فرمود : اگر مىخواهى از محبت قلبى دوستت نسبت به خويش آگاه شوى ، به آنچه در قلب خودت نسبت به او مىگذرد بنگر .

--> ( 10 ) فرقان / 75 : آنانند كه به خاطر شكيبايى كه كرده‌اند بهشت را پاداش داده مىشوند . ( 11 ) انسان / 12 : و پاداش دادند ايشان را به خاطر شكيبايى كه كرده‌اند بهشت و حرير .