ماجراى افك به هنگام ذكر غزوهء بنى مصطلق در همين جزء ، از ماجراى افك سخن گفتيم و بعدا هم در جزء سه قسمت يك ، مفصلا در اين باره گفت‌وگو خواهيم كرد و علت اين كه در اينجا بدان اشاره كرديم ، اين است كه كسى گمان نكند كه ما از توضيح مفصل اين ماجرا كوتاهى كرديم . ما وقتى كه غزوهء بنى مصطلق را بازگو مىكرديم توضيح ماجراى افك را فراموش كرديم و اينك در اينجا بدان توجه داريم . آيهء نجوا خداوند متعال در سورهء مجادله آيهء دوازدهم مىفرمايد : « يا أَيُّهَا الَّذِين آمَنُوا إِذا ناجَيْتُم الرَّسُول فَقَدِّمُوا بَيْن يَدَيْ نَجْواكُم صَدَقَةً . . . وَ اللَّه خَبِيرٌ بِما تَعْمَلُون . » « 262 » در تفسير مجمع البيان آمده است : اين آيه دربارهء توانگران فرود آمد . زيرا آنان پيش پيامبر ( ص ) مىآمدند و مدت زيادى به گفت‌وگو با آن حضرت مىپرداختند . خداوند هم فرمود كه وقت گفت‌وگو با رسول خدا ( ص ) صدقه بپردازند . چون آنها چنين فرمانى ديدند دست از گفت‌وگو با پيغمبر ( ص ) كشيدند و سپس آيهء رخصت نازل شد . اين سخن از مقاتل بن حيان نقل شده است . امير المؤمنين فرمود : در كتاب خدا آيتى است كه هيچ كس پيش از من و پس از من بدان عمل نكرد و آن آيهء نجواست . مرا يك دينار بود كه به ده درهم فروختم و هرگاه مىخواستم با رسول خدا ( ص ) نجوا كنم ، قبلا درهمى مىدادم تا اين كه آيهء « أَ أَشْفَقْتُم أَن تُقَدِّمُوا بَيْن يَدَيْ نَجْواكُم صَدَقات . . . » « 263 » آن آيه را نسخ كرد . اين آيه پيش از من و پس از من دربارهء هيچ كس ديگر نازل نشد . ابن عمر نيز گفته است : على بن ابى طالب را سه خصلت بود كه اگر يكى از آنها از آن من بود برايم محبوب‌تر از شتران سرخ‌موى بود . ( يكى ) ازدواج او با فاطمه ( دوم ) دادن رايت به دو در روز خيبر و ( سوم ) آيهء نجوا . مجاهد و قتاده گفته‌اند : اصحاب از رازگويى با پيامبر ( ص ) نهى شدند مگر وقتى كه صدقه دهند و هيچ كس جز على بن ابى طالب كه برترين درودها بر او باد ، با آن حضرت راز نگفت . وى دينارى به عنوان صدقه پيش فرستاد سپس آيهء رخصت نازل شد .

--> ( 262 ) مجادله / 8 ؛ اى ايمان‌آورندگان ، هرگاه با رسول مناجات خواهيد كرد پيش از نجوا كردنتان صدقه‌اى بفرستيد . . . و خدا بدانچه مىكنيد آگاه است . ( 263 ) مجادله / 12 ؛ آيا ترسيديد پيش از رازگويى خود صدقه‌هايى پيش فرستيد ؟ . . .