عرب وجود ندارد . على ( ع ) گفت : من شرم كردم كه عورت پسر عمويم را آشكار سازم . در سيرهء حلبيه به نقل از سهيلى مثل همين روايت نقل شده است . شيخ مفيد در ارشاد گويد : عمر بن ازهر از او ، از عمرو بن عبيد ، از حسن نقل كرده است كه چون على از كشتن عمرو بن عبد ود فراغ يافت ، سر او را گرفت و آن را با خود آورد و در برابر رسول خدا ( ص ) افكند . ابو بكر و عمر برخاستند و سر على را بوسه دادند . وى گويد : على ( ع ) در حالى كه ابيات زير را مىخواند به جايگاه اولش بازگشت : نصر الحجارة من سفاهة رايه * و نصرت رب محمد بصواب فضربته فتركته متجدلا * كالجذع بين دكادك و روابى و عففت عن اثوابه و لو اننى * كنت المقطر بزّنى اثوابى لا تحسبن اللّه خاذل دينه * و نبيه يا معشر الاحزاب ( عمرو ) از سبكسرىاش سنگ را يارى داد و من به درست پروردگار محمد را يارى رساندم . پس او را زدم و از او دست برداشتم كه همچون تنهء درخت خرما در ميان شنها و تپه‌ها به زمين چسبيده بود . از برداشتن جامه‌هايش چشم پوشيدم ، اگر من از پاى درآمده بودم او جامه‌هايم را مىربود . اى گروه احزاب ! هرگز مپنداريد كه خداوند آيين و پيغامبر خويش را بىيار و ياور مىگذارد . پسر عمرو به نام حسل بن عمرو نيز همراه او بود كه على او را هم از پاى درآورد . ابن هشام در سيرهء خود از ابن شهاب زهرى نقل مىكند كه جابر گفت : كشته شدن عمرو به دست على ( ع ) جز به قصهء كشته شدن جالوت به دست داود كه خداوند در قرآن آن را بيان كرده ، نمىماند . خداوند در اين باره مىفرمايد : « پس آنها را به اذن خدا هزيمت دادند و داود ، جالوت را كشت » . در روايتى كه حاكم به سند خود نقل كرده گفته است : گويندهء اين سخن يحيى بن آدم بوده است . البته مانعى دارد كه هر يك از اين دو ( مستقلا ) اين سخن را گفته باشند . پيامبر ( ص ) فرمود : كشته شدن عمرو به دست على ( ع ) برتر از عبادت ثقلين است . حاكم همچنين به سند خود در مستدرك نقل كرده است كه پيغمبر ( ص ) فرمود : همانا مبارزهء على بن ابى طالب با عمرو بن عبد ود در روز خندق ، از اعمال امت من تا روز قيامت برتر و بهتر است . ابن تيميه بنا بر عادت خويش در انكار بديهيات و ردّ اخبار متواتر و مسلّم دربارهء حديث اول مىگويد : اين حديث جعلى است و چگونه مىتواند قتل يك كافر برتر از عبادت ثقلين ( جن و انس ) كه پيغمبران هم در جرگهء آنانند ، باشد . بلكه از عمرو بن عبد ود جز در اين غزوه ، جاى ديگرى ذكرى به ميان نيامده است . ذهبى در تلخيص المستدرك پس از نقل دومين حديث گفته است : خدا رسوا كند آن رافضى را كه اين دروغ را بسته است .