و همچنين اخطب آورده است روايت از عبداللّه مسعود كه‌پيغمبر عليه السلام فرمود كه : چون خداي تعالي آدم را بيافريد و روح را بر بدن وي دميد ، آدم عليه السلام عطسه كرد . پس گفت : الحمد لِلّه . خداي تعالي به دو وحي كرد و وي را بشارت داد به مغفرت و رحمت كه‌يَرْحَمكَ رَبُّكَ ، و حق تعالي فرمود كه : يا آدم ! اگرنه از براي وجود آن دو بنده بود كه ميخواهم ايشان را بيافرينم در دنيا ، من تو را هرگز نيافريدمي ، و آن دو بنده مراد محمّد و عليّ است . آدم گفت : الهي ! اين هر دو بنده از من باشند ؟ حق تعالي فرمود : آري . اي آدم ! سر بردار و نظر بر بالا كن [ 85 ] . آدم بر بالا نگريد . ناگه ديد كه بر عرش نوشته شده بود : لا إله الا الله ، محمّد نبيُّ الرحمة و عليُّ مقيمُ الحجّة هر كه حقّ علي بشناسد ، و بداند او پاك است و پاكيزه ؛ و هر كه حقّ وي را نشناسد ، و انكار وي كند ، او در لعنت است و بيبهره . سوگند ياد ميكنم به عزّت و جلال من‌كه من در بهشت برم آن كس را كه علي را دوست دارد و اگر چه مرا عصيان كرده باشد ؛ و سوگند ياد ميكنم به عزّت و جلال من‌كه من به آتش دوزخ در آرم آن كس را كه فرمان وي نبرد و وي را دشمن دارد اگرچه طاعت من داشته باشد . و از انس مالك روايت است كه پيغمبر صلّى الله عليه وآله فرمود كه : چون روز قيامت باشد ، علي را ندا كنند و به هفت نام وي را خوانند : يا صدّيق ، يا دالُّ ، يا عابد ، يا هادي ، يامهدي ، يا فتيَ ، يا علي ! تو و شيعه تو برويد به بهشت . امام ائمّة اصحاب الاحاديث الدَّربندي [ شايد : الحسن بن محمد الدربندى ] روايت كند از رسول أنّه قال عليه السلام : إنّ عليًا و فاطمة والحسن والحسين في حظيرة من حظائر القدس سقفها عرش الرّحمن [ بحار : 43 / 76 ] . يعني : پيغمبر صلّى الله عليه وآله گفت : به درستي كه عليّ و فاطمه و حسن و حسين در حظيره‌اي باشند از حظيره‌هاي قدس ، و سقف آن حظيره عرش خداي رحمان بود . و روايت عجلي گفته شد كه جنّت مشتاق است به عليّ و سلمان و ابوذر و