دشمن خائف بود ، خداى تعالى به او وحى كرد كه تابوتى بساز و هر وقت براى فرزندت خائف شدى او را در تابوت بگذار و در شب به نيل مصر بينداز مادر موسى فرزند عزيز خود را ( طبق دستور خدا ) به دريا انداخت ، موسى عليه السّلام به طرف مادر برمىگشت ولى مادر ، او را بقلب دريا رهسپار ميكرد ، آنگاه باد امواج دريا را به حركت آورد و مادر موسى تابوت را رها كرد وقتى كه ديد آب جگرگوشهء او را برد بطورى جزع و فزع كرد و مأيوس شد كه خواست صيحه بكشد ولى خداى تعالى قلب او را ( در مقابل اين حادثه ) ثابت گردانيد . آسيه صالحه زن فرعون كه در دين بنى اسرائيل بود و ايمان خود را مخفى ميداشت بفرعون گفت : اين ايّام ايّام ربيع است دستور بده تا مقدمتا قبه‌اى در كنار نيل بر سر پا كنند و مرا در آنجا ببر كه در اين ايام بوسيلهء نظر كردن بباغ و سبزه‌ها غم و اندوه را بر طرف كنم فرعون امر كرد تا ( خواستهء آسيه را ) عملى كردند و با آسيه در كنار نيل مصر نشستند . در اين بين تابوتى كه ( حاوى حضرت موسى بود ) به طرف آنها آمد تا در جلو آنان قرار گرفت ، آسيه گفت : آيا آن چيزى را كه من مىبينم شما هم مىبينيد ؟ گفتند : آرى مثل اينكه ما هم چيزى را ميبينيم چون تابوت نزديك شد آسيه به طرف آب سبقت گرفت و تابوت را اخذ كرد و نزديك شد كه آب او را بربايد ، همين‌كه آسيه حضرت موسى را از تابوت خارج كرد و در كنار خود جاى داد محبت آن حضرت در دل آسيه جاى گزين شد و گفت : اين پسر من است ، زيرا كه فرعون و آسيه را پسرى نبود . فرعون گفت : او را خواهيم كشت چه آنكه