جابر انصارى گفت : خدا را شاهد ميگيرم كه من در زمان حيات رسول خدا صلى اللّه عليه و آله در خدمت مادرت فاطمهء زهراء ( ع ) رفتم ، او را به جهت ولادت امام حسين عليه السّلام تهنيت گفتم ، لوح سبزى در دست آن حضرت بود كه من گمان كردم زمرّد است ، در آن لوح نوشتهء سفيدى ديدم كه بنور آفتاب شباهت داشت ، من گفتم : پدر و مادرم بفداى تو اى دختر پيغمبر اين لوح چيست ؟ فرمود : اين لوح را خداى رؤف براى پيغمبر خود هديه فرستاده . در اين لوح نام پيغمبر خدا و دو فرزند من امام حسن و امام حسين و اوصيائى كه از فرزندان امام حسين عليهم السّلام بوجود مىآيند نوشته شده پيغمبر خدا صلى اللّه عليه و آله آن لوح را به من عطا كرد ، من آن را خواندم و استنساخ كردم . امام باقر عليه السّلام فرمود : ممكن است كه آن لوح را به من عرضه كنى ؟ گفت : آرى ، جابر با امام باقر عليه السّلام روانه شدند تا به منزل جابر رسيدند ، جابر نامه‌اى را كه از پوست بود بيرون آورد كه آنچه در آن لوح بود در آن نامه نوشته شده بود ، امام باقر عليه السّلام به جابر فرمود : تو در نامهء خود نظر كن تا من آن را از بر بخوانم ، جابر بنامهء خود نگاه ميكرد و امام باقر آن را ميخواند ( خواندن امام باقر با آن نامه ) يك حرف اختلاف نداشت . جابر گفت : خدا را شاهد ميگيرم كه من ( مضمون ) اين نامه را همين طور در آن لوح ديدم . ما تمام اين روايت را در همين كتاب در شرح حال على بن الحسين عليهما السّلام نگاشتيم و از اعادهء آن بىنيازيم ، و ( در اينجا ) آن را از طريق ديگر نگاشتيم .