14 - از يحى بن هرثمه روايت شده كه گفت : من در بين راه معجزه‌هاى عجيب و غريبى از امام على النقى عليه السّلام ديدم كه از آن جمله اين است : در يكى از منزلگاهها باراندازى كرديم كه آب نبود ما ترسيديم كه خودمان و مالهاى سوارى و شترانمان از تشنگى تلف شويم ، جمعيت ديگرى از اهل مدينه نيز با ما حركت كرده بودند . امام عليه السّلام فرمود : گويا كه در اين مكان بفاصلهء چند ميل ديگر آب يافت شود ؟ ما گفتيم : اگر تفضلى ميفرمائى پس ما را از اين وادى در آنجا هدايت كن ، امام ما را از جاده خارج كرد ، وقتى كه به قدر شش ميل راه رفتيم در يك وادى وارد شديم كه داراى گلها ، باغچه‌ها ، چشمه‌ها ، درختها و زراعتهائى بود ، در آن مكان زارع و فلاح و احدى از مردم وجود نداشت ، پياده شديم ، آب آشاميديم ، مالهاى سوارى را سيراب كرديم ، تا بعد از عصر در آنجا استراحت كرديم . بعد از آن توشه برداشتيم ، خود را سيراب كرديم ، مشگها را پر از آب نموديم ، وقتى كه مقدارى راه رفتيم نزديك بود من تشنه شوم ظرف آب نقره‌اى از من با يكى از كودكانم بود كه آن را به كمر بند خود مىبست ، من از پسرم آب خواستم ، ديدم زبانش گرفت و لكنت پيدا كرد ، نگاه كردم ديدم ظرف آب را فراموش كرده و در منزل قبلى كه بوديم بجاى نهاده ، من با تازيانه به اسب تيزرو خود زدم ، آن اسب بسرعت تمام رفت تا به آن موضع رسيدم . وقتى كه در آن موضع رسيدم ديدم آن وادى بيابانى خشك و بىآب و گياه شده ، نه زراعتى ، نه سبزه‌اى ! مكان پياده شدن خودمان را ديدم ، پهن و پشكل اسب و شترها و محل خوابيدن آنها را مشاهده