خدا راز خود را نزد امام به امانت نهاده و او را براى كار بزرگ خواسته امام در موقع سرگردانى اهل جهل براى خدا بعدل و نور درخشنده و حق واضح و آشكارى كه پدران او بطريقهء آن رفتند قيام مينمايد . اى گروه مسلمين مثل كسى نظر كنيد كه طالب راه هدايت باشد دربارهء اين امور نظير كسى كه نخواهد دشمنى كند انديشه نمائيد ، بعد از شناختن ( حق ) در گمراهى اصرار نكنيد ، تابع مظنه و گمان و هواى نفس نشويد زيرا كه از طرف خدا براى شما راهنما آمده . 6 - روايت شده كه امام جعفر صادق عليه السّلام براى عوام و خواص مردم جلوس ميكرد ، مردم از اطراف عالم مىآمدند و راجع بحلال و حرام و تفسير و تأويل قرآن پرسش مينمودند ، احدى از حضور آن حضرت خارج نميشد مگر اينكه از جوابى كه گرفته بود راضى بود . 7 - عبد الاعلى بن اعين روايت كرده كه به حضرت صادق عليه السّلام گفتم : كسى كه مدعى امر امامت است بايد چه دليلى داشته باشد ؟ فرمود : 1 - بايد از اشخاصى كه قبل او بوده‌اند سزاوارتر باشد 2 - شمشير پيغمبر خدا صلى اللّه عليه و آله نزد او باشد 3 - صاحب وصيت ظاهرى باشد كه هر وقت تو وارد شهر شوى و از عموم مردم و بچه‌ها سؤال كنى : فلان كس چه شخصى را وصى قرار داده بگويند : فلان كس را . 8 - از عبد الاعلى روايت شده كه گفت : به حضرت صادق عليه السّلام عرض كردم : شنيدم كه محمّد بن عبد اللّه بن الحسن مخفيانه ادعاى امامت مىكند ؟ فرمود : كسى كه در خفا ادعاى امامت مىكند بايد علنا هم دليلى داشته باشد ، گفتم : چه دليلى ؟ فرمود : حلال خدا را حلال و حرام خدا را حرام بداند .