عبد الملك حجّاج بن يوسف را ( براى حكومت ) گردنگير مردم عراق كرد ، آنگاه براى حجّاج نوشت : « بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ » خون فرزندان عبد المطّلب را حفظ كن و از ريختن خون آنان حذر و اجتناب كن ! زيرا من ديدم كه آل ابو سفيان چون سگ خون اولاد عبد المطلب را ليسيدند و در دنيا چندان مكثى نكردند تا اينكه ريشه‌كن شدند . پس عبد الملك آن نامه را پنهان از نظر مردم دور و نزديك و خاص و عام براى حجاج فرستاد و او را دستور داد كه آن نامه را مخفى نمايد . 3 - حضرت صادق آل محمّد صلى اللّه عليه و آله فرمود : امام زين العابدين عليه السّلام در همان روز از همان ماه ( كه عبد الملك آن نامه را مخفيانه نوشته بود ) براى عبد الملك نوشت : « بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ » از طرف على بن الحسين بسوى عبد الملك بن مروان ، اما بعد : تو در فلان ساعت از فلان روز در فلان ماه فلان نامه را براى حجاج بن يوسف نوشته‌اى ، خداى رؤف هم اين عمل ترا ميداند ، تو را در امر سلطنت مهلت داد ، يك مقدارى به زمان سلطنت تو افزود . آنگاه حضرت زين العابدين عليه السّلام آن نامه را براى عبد الملك فرستاد ، چون عبد الملك آن نامه را خواند خوش‌حال شد و مقدارى طلا و پول بقاصد آن حضرت جائزه داد . عبد الملك مدت ( 30 ) سال و خورده‌اى سلطنت كرد و از دنيا رفت . ( بعد از عبد الملك ) در سنهء ( 68 ) هجرى با پسرش وليد بيعت شد ، در آن موقع مدت ( 26 ) سال از امامت على بن الحسين عليهما السّلام گذشته بود .