خدا غضب كند . پس جبرئيل بر پيغمبر خدا نازل شد ، به آن حضرت عرض كرد : خداى سبحان به تو سلام مىرساند و ميفرمايد : آيا تو زنده بودن ابراهيم را مايلى كه خدا او را زنده كند و بعد از تو او را وارث مقام پيغمبرى نمايد و امت تو او را بكشند و بدين جهت خدا كليهء امت تو را در جهنم داخل كند ، يا اينكه حسين باقى باشد و خدا او را بعد از تو امام قرار دهد و نصف امت تو - كه يك عده‌اى از آنان قاتل و يك عده‌اى معين و يك عده‌اى بقتل او راضى و يك عده‌اى ناراضى باشند - او را بكشند و خدا ( قاتلهاى آن حضرت را ) در جهنم داخل كند ؟ . رسول اللّه صلى اللّه عليه و آله گفت : پروردگارا ! من دوست ندارم كه كليهء امتم در جهنم داخل شوند ، و از طرفى هم باقى بودن حسين عليه السّلام از براى من محبوب‌تر است و فاطمهء زهراء هم براى مصيبت او اندوهگين نمىشود . راوى گويد : موقعى كه پيغمبر خدا صلى اللّه عليه و آله دندانهاى ثنايا و لثه‌هاى امام حسين را مىبوسيد به آن حضرت مىفرمود : من بفداى آن كسى كه ابراهيم را فداى او كردم . [ مختصرى در تاريخ كربلا ] بعد از آنكه اهل كوفه به امام حسين نامه نوشتند و آن حضرت هم مسلم بن عقيل را مقدمتا بسوى مردم ( عراق ) روانه كرد و خود حسين عليه السّلام هم عازم عراق گرديد و كار آن بزرگوار آنطور شد كه شد و خواست بسوى عراق خارج شود امّ سلمه بوسيلهء شخصى براى امام حسين عليه السّلام پيغام داد : اى آقاى من ! تو را به حق خدا قسم مىدهم كه به طرف عراق خارج نشوى ، حسين بن على عليهما السّلام فرمود : چرا