ميگويم : ابو بكر و عمر سبقت گرفتند و سوّمى آنان نظير كلاغ بفكر شكم خود بود ، اى واى بر او اگر پروبال او را ميبريدند و سر او را قطع ميكردند براى او بهتر بود ، او از بهشت رو گردان شد و آتش را در پيش خواهد داشت . پس از سخنى طولانى در اين خطبه فرمود : خداى توانا اين امّت را بوسيلهء شمشير و تازيانه ادب كرد پس شما در خانه‌هاى خود پنهان شويد و خويشتن را اصلاح نمائيد زيرا كه راه توبه براى شما باز است و كسى كه در مقابل حق اظهار عقيده و پرروئى كند هلاك خواهد شد . بدانيد آنچه را كه عثمان از خراج مسلمين و مال خدا بخشش كرده بايد به بيت المال مسلمين برگردد زيرا كه حق قديمى است و هيچ چيز آن را باطل نخواهد كرد ، اگر من عطا و بخشش عثمان را كه در شهرها بخش كرده بدست آورم آن را برمىگردانم زيرا كه دائرهء حق وسيع است و كسى كه حق براى او سخت و تنگ باشد جور و ستم براى او تنگتر خواهد بود ، من حرف خود را كه بايد بزنم ميزنم و براى خود و شما طلب مغفرت مينمايم . بعد از آن طلحه و زبير از على عليه السّلام اجازه خواستند كه به طرف مكّه حركت كنند ، طلحه و زبير اوّل كسى بودند كه با على بن أبي طالب عليه السّلام بيعت كرده بودند و دست آن حضرت را كشيده آن را مسح نمودند . على عليه السّلام به آنان اجازه داد ، آنان را از شكستن عهد و پيمان بر حذر داشت ، بيعت خود را با آنان تجديد كرد ، آنان را از قول رسول اللّه صلى اللّه عليه و آله - كه در حضور خودشان به على عليه السّلام فرمود : يا على