المسعودي ( مترجم : محمد جواد نجفي )
257
اثبات الوصية لعلي بن أبي طالب ( ع ) ( فارسي )
پرورش و تربيت على مىشد ، در موقع شيرخوارگى على عليه السّلام شير را در حلق آن حضرت ميريخت ، در موقع خواب على گهواره جنبان على بود ، در وقت بيدارى با على هم سخن ميشد و آن بزرگوار را گاهى به سينه و گاهى بدوش خود حمل و نقل ميفرمود . رسول اللّه صلى اللّه عليه و آله ميفرمود : اين على برادر ، دوست ، معين ، وصى ، ذخيره ، مورد اعتماد ، داماد ، شوهر دخترم و امين بر وصيّت من است . پيغمبر خدا صلى اللّه عليه و آله على را گردش بكوههاى مكه ، شكاف كوهها ، رودبارها و جادهها مىبرد . همينكه حضرت محمّد بن عبد اللّه صلى اللّه عليه و آله خديجه دختر خويلد را تزويج كرد و آن بىبى از محبت رسول خدا صلى اللّه عليه و آله بعلى آگاه شد از على عليه السّلام ديدن ميكرد ، با بهترين لباس و جواهر آن حضرت را زينت ميداد ، كنيزان خود را با على ميفرستاد ، كنيزها ميگفتند اين على برادر محمّد و محبوبترين مردم در نزد او و نور چشمى خديجه و آن كسى است كه آرامش و اطمينان بر او نازل شده است . هديه و احسان خديجه متصلا در خانهء ابو طالب روان بود تا آن موقعى كه قحطى شديد و خشكهسالى دچار قريش شد ، چون حضرت ابو طالب مردى بخشنده و سرشناس بود لذا تهى دست گرديد و نانخوار او زياد شد ، سال قحط آن حضرت را نيازمند كرد . پس رسول خدا صلى اللّه عليه و آله عموى خود عباس را كه در آن وقت در ميان بنى هاشم كار و بارش خوب بود صدا زد ، فرمود : اى عمو ! برادر تو ابو طالب نانخوار زيادى دارد ، نيازمند گرديده و تو ميبينى كه اين قحطسالى دچار مردم شده ، ارحام هم سزاوارترند كه به آنان كمك شود ، بايد نانخوار آنان را برد