پيشگوئى كرده بودند براى ابو طالب نقل كرد . در آن روز حضرت أبو طالب را فرزندى نبود ، آن حضرت يكه و تنها بود . زن أبو طالب فاطمه بنت اسد بن هاشم بن عبد مناف بود كه دختر عموى آن حضرت بشمار ميرفت ، فاطمه بنت اسد از زائيدن فرزند محروم بود لذا نذر و نيازهائى ميكرد ، به بتها تقرّب ميجست ، تيرهاى قمار را نزد خداى رحمان شفيع قرار ميداد ، قربانيها ميكرد ، صورت بتها را بوسيلهء مشگ و عنبر به جهت طلب فرزند نيكو شستشو ميداد . هر وقتى كه فاطمه بنت اسد فالگير و دانشمند يهودى را از دربانان كعبه ميديد آن بىبى را خبر ميداد كه تو صاحب پسرى خواهى شد كه خودت او را نزائيده‌اى ، او را پرورش خواهى داد ، آن بىبى را دستور ميداد كه هرگاه آن پسر به تو نصيب گرديد او را نگاهدار و حفظ كن و از خود دور منماى . فاطمه بنت اسد از آنان درخواست ميكرد كه نام آن پسر را ببرند و اوصاف او را بگويند ؟ فالگيرها در جواب ميگفتند : او نور درخشنده‌اى است ، بشارت دهنده و ترساننده خواهد بود ، در كوچكى مبارك و در بزرگى پيشگوئىكننده است ، راه خدا و دين را واضح و آشكار مينمايد ، خاتم پيغمبران خواهد بود ، بدين با فضيلت ( اسلام ) مبعوث ميگردد ، باطل را ريشه كن خواهد كرد ، از اعمال و افعال او راستى و درستى ظاهر مىشود ، تابعين او هدايت خواهند شد ، خدا راه هدايت را به او نصيب مىكند ، پرهيزكارى بوسيلهء او معلوم ميگردد . فاطمه بنت اسد در انتظار اين فرزند بود ، همين‌كه انتظار آن بىبى به طول انجاميد و صبر خود را از دست داد اين اشعار را