عبد اللّه صلى اللّه عليه و آله عطا فرمود و يك حرف از اسم اعظم خود را براى خود انتخاب كرد ، پس بنا بر اين پيغمبر عزيز اسلام از كليهء آنچه را كه انبياء گذشته ميدانستند و آنچه را كه نميدانستند خبردار بود . [ وصيت نامهء آسمانى و شروط آن ] موقعى كه امر ( رحلت ) پيغمبر صلى اللّه عليه و آله نزديك گرديد خداى حكيم نامهء عهد و پيمانى را از آسمان بر آن حضرت نازل كرد ، آن نامه را جبرئيل با عده‌اى از ملائكه امين خدا براى رسول اللّه آورد ، جبرئيل گفت : يا رسول اللّه اين افرادى را كه در نزد تو نشسته‌اند غير از وصى خود همه را از مجلس خود خارج كن ! تا وصى تو وصيتنامه را از ما بگيرد و ما را بر آن شاهد بگيرد . رسول خدا صلى اللّه عليه و آله كليهء آن افرادى را كه در خانه در حضور آن حضرت بودند غير از على و زهراء و حسنين عليهم السّلام امر بخروج كرد . آنگاه جبرئيل عليه السّلام گفت : يا رسول اللّه ! خداى سبحان تو را سلام مىرساند و ميفرمايد : اين نامه‌اى است كه من با تو عهد و شرط كردم و ملائكهء خود را براى تو شاهد گرفتم و خود من از لحاظ شهادت كافى هستم ، اعضاء رسول اللّه به لرزه افتاد و گفت : خدا خود سلام و سلامتى از او است و سلامتى بسوى او بر ميگردد ، خدا راست ميگويد وصيتنامه را به من بده جبرئيل آن وصيتنامه را برسول اللّه صلى اللّه عليه و آله داد . آنگاه رسول خدا صلى اللّه عليه و آله آن وصيتنامه را بعلى بن أبي طالب عليه السّلام داد و او را امر كرد تا آن را قرائت نمايد ، فرمود : اين عهدنامه و امانت‌نامهء پروردگار من است كه براى من فرستاده است و من هم آن را به تو رسانيدم و وظيفهء خود را ادا كردم ، على عليه السّلام گفت : پدر و مادرم فداى تو باد من هم به تبليغ و نصيحت و صدق قول تو شهادت مىدهم ،