را بوسيدند ، درهم و دينار براى او نثار كردند ، گفتند : ما شنيديم و اطاعت هم ميكنيم ، بيرق نزار و كمان اسماعيل و ظرف آب دادن به حجاج و كليدهاى كعبه در اختيار حضرت عبد المطلب بود ، كليهء پادشاهان دنيا با آن حضرت مكاتبه ميكردند ، براى او هديه تقديم مينمودند ، بزرگوارى آن حضرت را ميدانستند ، بجز كسرى پادشاه مدائن كه با حضرت عبد المطّلب عليه السّلام معاند و دشمن بود . هرگاه قريش را سختى و محنتى ميرسيد دست حضرت عبد المطلب را ميگرفتند ، آن بزرگوار را به طرف كوه ثبير خارج ميكردند ، بوسيلهء عبد المطّلب بخداى سبحان تقرب ميجستند و طلب آب ميكردند ، خداى رؤف بوسيلهء نور حضرت محمّد صلى اللّه عليه و آله آنان را سيراب ميكرد . روزى كه ابرهة بن صباح پادشاه حبشه براى خراب كردن كعبه و بيت الحرام آمد از نور حضرت محمّد صلى اللّه عليه و آله امر عجيبى ( مشاهده شد ) حضرت عبد المطّلب فرمود : اى قبيله‌هاى قريش ! ابرهه براى خراب كردن كعبه نخواهد رسيد زيرا كعبه را پروردگارى است كه آن را حفظ خواهد كرد . ابرهه آمد در پيشگاه مكه پياده گرديد ، ( لشكر او ) شتر و گوسفند قريش را با تعداد ( 400 ) ناقه از حضرت عبد المطلب راندند ( و براى خويشتن بردند ) پس عبد المطلب عليه السّلام بلند شد و با چند نفر از قوم خود سوار شد همين‌كه بر فراز كوه ثبير رسيد سفيدى نور محمّد صلى اللّه عليه و آله در يك طرف پيشانى عبد المطلب نظير ماه شب اول دائره پيدا كرد و شعاع آن نظير چراغى كه نور آن بر ديوار واقع شود بيت الحرام را روشن و منوّر كرد .