المسعودي ( مترجم : محمد جواد نجفي )
130
اثبات الوصية لعلي بن أبي طالب ( ع ) ( فارسي )
از اسم اعظم خدا بود . در زمان آصف بن برخيا بود كه گشتاسب سلطنت ميكرد و سلطنت او مدت ( 126 ) سال طول كشيد و در مدت ( 34 ) سال از زمان سلطنت او امر هرابذه « 1 » ظاهر شد و شهرى در فارس بنا كردند كه آن را نشا نام نهادند . و ملّت يهود بر نسل داود مسلط شدند و تعداد ( 120 ) پيغمبر از آنها را كشتند و مردمان زيادى از شيعيان انبياء را كشتند ، در اين موقع بود كه خدا آنها را لعنت كرد به آن لعنتى كه ابليس را لعنت كرد و آنان را در صحرا و دريا به شكل ميمونها و خوكها و شكلهاى مختلفهء ديگر مسخ « 2 » كرد كه از جملهء آنها جرى و مار ماهى و زمار ( كه آن هم يك نوع ماهى مىباشد ) بود ، از هر صنفى از آنان به قدر گناهشان و كفرشان مسخ شدند و امر خداى توانا ( دربارهء آنان ) عملى شد . وقتى كه موقع وفات آصف بن برخيا در رسيد خدا به او وحى كرد كه نور و حكمت خدا و آنچه را كه از امانتها در دست داشت برسم امانت به پسر خود صفورا بسپارد ، پس آن حضرت فرزند خود صفورا را خواست و تابوت و امر وصيت را به او واگذار كرد و از دنيا رفت . 48 - صفورا بن آصف بن برخيا پس از آصف بن برخيا پسرش صفورا را براى دين خدا قيام كرد و مؤمنين بنى اسرائيل از او متابعت كردند ، موقعى كه وفات آن
--> ( 1 ) هرابذه : آتشپرستان هند يا مستخدمين آتش مجوس - قاموس . ( 2 ) مسخ : از شكل انسان به شكل حيوان در آمدن - قاموس .