خالى نمىنهد . شما حجّت خدا بر آفريدگان او و امانت‌هاى وى ، روى زمين او هستيد . شما شاخسار درخت احمدى به شمار مىآييد كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم تنهء آن و شما شاخه‌هايش تلقى مىشويد . در اوج كاميابى به نزدمان بيا ، بنى تميم را فرمانبردار تو ساختهام به گونهاى كه در اطاعت از فرمان تو و ديدارت چنان تشنهاند كه گويى شتر تشنهاى در روز تشنگى به آب برسد و بنى اسد را نيز تسليم شما نموده و آلودگىهاى دل‌هايشان را با آب باران شديد ، شستشو دادهام و صيقلى گشتهاند » . سپس نامهء خود را توسط حجّاج - كه پس از حركت عدّهاى از عبديان ، مهياى سفر به كوى حسين عليه السّلام بودند - نزد آن حضرت فرستاد و در كربلا حضورش شرفياب شدند . زمانى كه آن بزرگوار نامه را خواند ، فرمود : « ما لك ؟ آمنك اللّه من الخوف و أعزّك و أرواك يوم العطش الأكبر » . « تو را چه شده ؟ خداوند تو را از بيم و هراس ، مصونيّت بخشد و عزّت و سر بلندى عنايت كند و در تشنگى بزرگ روز قيامت ، تو را سيراب گرداند » . حجّاج در كنار حضرت ماند تا اين كه در ركابش به درجهء رفيع شهادت نايل آمد . صاحب حدائق گفته است : وى بعد از ظهر « 1 » [ روز عاشورا ] ، در جنگ تن به تن به شهادت رسيد و ديگران ، شهادت او را در نخستين حملهاى كه قبل از ظهر رخ داد ، دانستهاند . به گفتهء مؤلف ، آن گونه كه سيره‌نويسان آوردهاند : امام حسين عليه السّلام به مسعود بن عمرو أزدى نامهاى مرقوم فرمود و اين روايت ايجاب مىكند كه آن حضرت به يزيد بن مسعود تميمى نهشلى نامه نوشته باشد و من از او شناختى ندارم ، شايد وى از بزرگان و اشراف بنى تميم بعد از احنف بوده است كه قبلا در اين خصوص گفتگو شد .

--> ( 1 ) . حدائق الوردية : 122 .