ابن عقده گفته است : محمد بن اسماعيل بن اسحاق راشدى ، از محمد بن جعفر نميرى ، از على بن حسين عبدى ، از اصبغ بن نباته روايت كرده كه گفت : على عليه السّلام مردم را در « رحبه » سوگند داد و فرمود : « هر كس در روز غدير خم سخنان رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم را شنيده است بپاخيزد و جز كسانى كه آن سخنان را با گوش خود شنيدهاند ، كسى بپانخيزد » . « راوى مىگويد : تعدادى بيش از ده تن از جمله : ابو ايّوب انصارى ، ابو عمرة بن عمرو بن محصن ، ابو زينب ، سهل بن حنيف ، خزيمة بن ثابت ، عبد اللّه بن ثابت ، حبشى بن جنادهء سلولى ، عبيد بن عازب ، نعمان بن عجلان انصارى ، ثابت بن وديعهء انصارى ، ابو فضالهء انصارى ، عبد الرحمن بن عبد رب انصارى بپاخاستند و گفتند : ما از رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم شنيديم كه مىفرمود : « ألا إن اللّه عزّ و جل وليّى و أنا ولىّ المؤمنين ، ألا فمن كنت مولاه فعلىّ مولاه ، اللهم وال من والاه و عاد من عاداه و أحب من أحبّه و أبغض من أبغضه و أعن من أعانه » . « آگاه باشيد ! خداى عزّ و جل ولىّ من است و من ولىّ مؤمنانم . آگاه باشيد ! كسانى كه من مولا و سرپرست آنانم ، على مولاى آنان است . خدايا ! دوستدارانش را دوست و دشمنانش را دشمندار ، آنان را كه به او محبت مىورزند ، مورد محبت خويش و كسانى كه بغض و كينهاش را به دل دارند ، مورد خشم خود قرار ده و آنان كه على را يارى كردهاند ، يارى نما » . اين موضوع را در اسد الغابه « 1 » يادآور شده و آن را در بيان حالات صحابهاى كه در « رحبه » بپاخاستند ، تكرار كرده است . در حدائق گفته است : على بن ابى طالب عليه السّلام به عبد الرحمن ، قرآن آموخت و او را تربيت نمود « 2 » . عبد الرحمن در جمع همراهان امام حسين عليه السّلام با آن بزرگوار از مكه به كربلا آمد و در نخستين حمله ، در ركاب آن حضرت به شهادت رسيد .

--> ( 1 ) . اسد الغابه : 3 / 307 . ( 2 ) . حدائق الوردية : 122 .