با فرا رسيدن روز دهم محرم ، عمرو از امام حسين عليه السّلام براى جنگ با دشمن اجازهء ميدان خواست و پس از اجازه در حالى كه اين رجز را مىخواند ، با دشمن رو به رو شد : قد علمت كتائب الأنصار * أنّى سأحمى حوزة الذمار فعل غلام غير نكس شار * دون حسين مهجتى و دارى « 1 » يعنى : سپاه انصار به خوبى مىدانند كه من از اين حريم دفاع خواهم كرد . ضربهء جوانى كه سربلند و پيشاهنگ است ، جان و مال و زندگىام فداى حسين باد « 2 » . ابن نما مىگويد : عمرو با اين سخن كه « جان و مال و زندگىام فداى حسين باد » ، به عمر سعد كنايه و طعنه زد ؛ چون زمانى كه حسين عليه السّلام از عمر سعد خواهان همراهى شد ، عمر سعد در پاسخ امام گفته بود : نگران خانوادهء خود هستم . امام عليه السّلام فرمود : « أنا أعوّضك عنها ؛ من عوض آن را به تو خواهم داد » . عمر گفت : من نگران اموال خويشم ! ! امام فرمود : « أنا أعوّضك عنه من مالى بالحجاز ؛ من از اموال خود در حجاز ، عوض مالت را خواهم داد » ، عمر سعد اظهار بىميلى كرد « 3 » . سپس عمرو بن قرظه ، لحظاتى به جنگ پرداخت و خدمت امام حسين عليه السّلام بازگشت و پيشاپيش وى ايستاد تا وجود شريف او را از گزند دشمن ، مراقبت نمايد . به گفتهء ابن نما : تيرهاى دشمن به پيشانى عمرو اصابت مىكرد و آسيبى به وجود مقدس امام حسين عليه السّلام نرسيد ، تا اينكه عمرو در اثر جراحات زياد از پاى در آمد ، رو به امام حسين عليه السّلام كرد و عرضه داشت : اى فرزند رسول خدا ! آيا به عهد و پيمان خود وفا كردم ؟

--> ( 1 ) . ر . ك : مناقب : 4 / 105 . ( 2 ) . همان . ( 3 ) . مثير الاحزان : 61 .