سوّار بن منعم بن حابس بن ابو عمير بن نهم همدانى نهدى « 1 » او ، از جمله كسانى بوده كه قبل از آغاز نبرد ، حضور امام حسين عليه السّلام شرفياب شد و در نخستين حمله ، به مبارزه پرداخت و زخمى شد و از اسب به زمين افتاد . در حدائق الورديه مىگويد : سوّار بن منعم ، تا زمانى كه از اسب به زير افتاد ، مبارزه نمود ، او را اسير كرده نزد عمر سعد بردند . وى خواست او را به قتل برساند ، قبيلهاش واسطه شدند ، با همان جراحات نزد آنان باقى ماند و شش ماه بعد به شهادت رسيد « 2 » . به گفتهء برخى تاريخ‌نگاران : وى در اسارت ماند تا به شهادت نايل شد و وساطت نزديكان او صرفا براى رهايى او از كشتن صورت گرفت و عبارتى كه از حضرت در زيارت ناحيهء مقدسه آمده ، حاكى از همين معناست ؛ آنجا كه فرمود : « السّلام على الجريح المأسور ، سوّار بن أبى عمير النهمى » كه مىتوان اين عبارت را بر اسارت وى در همان آغاز نبرد ، حمل نمود . عمرو بن عبد اللّه همدانى جندعى بنى جندع تيرهاى از همدانيان به شمار مىآمدند . عمرو جندعى از جمله افرادى بود كه قبل از آغاز جنگ در كربلا خدمت امام حسين عليه السّلام شرفياب شد و در كنار آن حضرت ماند . در حدائق گفته است : وى در ركاب ابا عبد اللّه عليه السّلام مبارزه كرد و در اثر زخم كارى كه از ناحيهء سر بر او وارد شده بود ، از اسب به زمين افتاد و هنوز رمقى در بدن

--> ( 1 ) . شيخ طوسى در رجال : 101 ، شمارهء 989 ، او را از ياران امام حسين عليه السّلام شمرده است . ( 2 ) . در حدائق : 122 آمده كه « سوّار بن حمير جابرى » از قبيلهء همدان ، شش ماه پس از زخمى شدن به شهادت رسيد .