پزشكان زمان او طبابت‌هاى شگفت‌انگيزى انجام مىدادند . و دامنهء اين عمل به سوريه و فلسطين كه در آن زمان از مستعمرات روم بودند گسترش يافته بود . وقتى آن حضرت از طرف خدا براى هدايت مردم اين دو نقطه برانگيخته شد ؛ ارادهء حكيمانهء خدا ، بر اين تعلق گرفت كه برهان نبوت او را چيزى قرار دهد كه مناسب فن رايج آن عصر ( طبابت ) باشد . از اين نظر او از طريق اعجاز ، مردگان را زنده مىكرد ، نابينايان مادرزاد و كسانى را كه به بيمارى « پيسى » دچار بودند شفا مىبخشيد تا اهل زمان او و بالاخص دانشمندان و متخصصان فن پزشكى آن عصر ، بدانند كه كارهاى او از حدود توانايى بشر بيرون است و ارتباطى با علم پزشكى ندارد بلكه مربوط به جهان ما فوق طبيعت است . رواج شعر و خطابه در عصر نزول قرآن عرب عصر جاهليت در فن فصاحت و بلاغت بر ملل ديگر برترى داشت و در فنون ادب به عالىترين درجه رسيده بود و براى مسابقه در فن شعر و خطابه محافلى ترتيب مىدادند . در زمان برپايى بازارهاى فصلى ، در كنار آنها اين محافل شعر و ادب تشكيل مىشد ، و هر كس به مقدار توانايى خود در انشاى سخن و شعر فصيح و بليغ مورد تقدير و تشويق جامعهء عرب قرار مىگرفت . عنايت آنان به شعر به حدى رسيده بود كه از ميان اشعار انبوه دوران جاهليت هفت