محمد يوسف حريرى
279
فرهنگ اصطلاحات قرآنى ( فارسى )
ترتيب قريشيان معتقد بودند كه اين بتها شفاعت مىكنند ، و وقتى پيامبر اكرم مبعوث شد آيات در مذمت لات و عزى و منات نازل شد . و به اين ترتيب معلوم مىشود روايات ذكر شده حقيقت را واژگونه كرده و با دروغى بزرگ و ناجوانمردانه اين عبارات را به پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله نسبت دادهاند « 1 » ( نگاه كنيد به كتابهاى : نقش ائمه در احياء دين ، علامه عسكرى ، ص 367 به بعد - « تاريخ قرآن » معرفت ، ص 21 الى 25 - « جنايات تاريخ » ، دكتر سيد جعفر شهيدى ، ج 3 ، ص 21 الى 45 ) غرف - سوره غرف غريب القرآن ( غ ب ل ) لغت و اصطلاحاتى در قرآن مجيد كه بمرور فهم آن دشوار گريده و به تفسير و توضيح احتياج پيدا كرده است . مقصود از غريب نه آنست كه آن الفاظ داراى تنافر يا شذوذ باشد زيرا قرآن منزه از اين قبيل الفاظ است بلكه مقصود از لفظ غريب لفظى است كه تمام طبقات در فهم آن يكسان نبوده و پى بردن به آن محتاج بدقت و تعمق است . ( اعجاز قرآن ، ص 52 - فرهنگ فارسى - لغت نامه ) غساق ( غ سّ ) لا يَذُوقُونَ فِيها بَرْداً وَ لا شَراباً إِلَّا حَمِيماً وَ غَسَّاقاً ( بنا - 24 و 25 ) غساق فقط دو بار در قرآن مجيد ( نباء - 25 و ص 75 ) به كار رفته و روشن است كه از اطعام اهل آتش مىباشد . چرك و بدبو ( چرك و خونى كه از زخم جارى شود ) و بعضى مايعات بدبو ، آب كدر و كثيف گفتهاند . ( تفسير نمونه - قاموس قرآن ) غسلين ( غ ) - طعام غسلين غفار ( غ فّ ) الْعَزِيزُ الْغَفَّارُ ) ( ص - 66 ) بسيار آمرزندهء پوشاننده عيوب و گناهان بندگان از اسماء حسنى خداى تعالى است . ( نامها و صفتهاى خداى رحيم ، ص 146 - قاموس قرآن ، ذيل غفر ) غفور ( غ ) إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ ( بقره - 173 ) خيلى بخشنده . پوشنده زشتىها . از اسماء صفات ( و از اسماء حسنى ) الهى است . ( نامها و صفتهاى خداى رحيم ، ص 90 و 147 - قاموس قرآن ، ذيل غفر ) غلاظ و شداد - ملائكهء غلاظ و شداد غلمان ( غ ) وَ يَطُوفُ عَلَيْهِمْ غِلْمانٌ لَهُمْ كَأَنَّهُمْ لُؤْلُؤٌ مَكْنُونٌ ( طور - 24 ) مخلوق بهشتى در خدمت اهل جنت ( فرهنگ غياث اللغات ) غنى ( غ ىّ ) وَ اللَّهُ غَنِيٌّ حَلِيمٌ ( بقره - 263 ) بىنياز از هر چيز و هر كس و در هر حال و هميشه . از اسماى ذات الهى است ( نامها و صفتهاى خداى رحيم ، ص 89 و 167 ) غى ( غ ىّ ) فَسَوْفَ يَلْقَوْنَ غَيًّا ( مريم - 60 ) درهاى است در جهنم ( لغتنامه - الاتقان ، ج 2 ، ص 454 )
--> ( 1 ) . اين افسانه كه از اواخر قرن دوم هجرى پيدا شده و در اوايل اسلام سخنى از آن در ميان نبوده بعيد نيست كه ساخته و پرداختهء دست روحانيون يهود و نصاراى آن عصر باشد .