داود از پيامبران بنى اسرائيل كه نام « 1 » شريفش شانزده بار در قرآن مجيد ( بقره ، 251 - نساء ، 163 - مائده ، 78 - انعام ، 84 - اسراء ، 55 - انبياء ، 78 و 79 - نمل ، 15 و 16 - سبا ، 10 و 13 - ص ، 17 و 22 و 24 و 26 و 30 ) ذكر شده است . يهوديان او را پيغمبر و صاحب كتاب نمىشناسند و تنها سروده‌هاى منتسب به او ، مزامير ناميده شده اما قرآن مجيد او را از جملهء رسل شمرده است . به موجب سورهء نساء و بنى اسرائيل به حضرت داود عليه السّلام كتاب زبور داده شد . به موجب سورهء انبياء كوه‌ها و پرندگان مسخر آن حضرت بودند . بنابر سوره‌هاى انبياء و سبا خداوند آهن را براى وى نرم ساخت و به او صنعت زره‌سازى آموخت ( كه از زره‌هاى ساختهء آن حضرت در قرآن مجيد به نام « لبوس » و « سابغات » ياد شده است ) سورهء بقره حاكى از آن است كه حضرت داود عليه السّلام جالوت فلسطينى را كشت و خداوند به او پادشاهى ارزانى داشت . طبق منابع يهودى و قصص خلاصهء داستان آن حضرت چنين است كه او در « بيت اللحم » ( حدود 1033 سال پيش از ميلاد ) به دنيا آمد . و مشهور است كه لحن خوشى داشت ( كه قرآن مجيد هم بدان اشاره دارد ) و به سبب آن مورد توجه طالوت ( از نوادگان بنيامين ) شاه بنى اسرائيل قرار گرفت . هنگام جنگ با طالوت ( شائول ) با فلسطينىها ، حضرت داود عليه السّلام با فلاخن « جالوت » سلطان مقتدر فلسطينىها را بكشت و لذا در دستگاه طالوت مقام بزرگى به دست آورد و با دختر او « مكيال » ازدواج نمود اما شهرت و محبوبيت او سبب بدگمانى طالوت را فراهم آورد تا حدى كه در صدد قتل وى برآمد و لذا حضرت داود عليه السّلام به فلسطين رفت و در آن‌جا با طالوت كه در تعقيبش به فلسطين لشكر كشيده بود جنگيد و طالوت كشته شد و آنگاه شيوخ بنى اسرائيل آن حضرت را به سلطنت برداشتند ( حدود 1012 سال پيش از ميلاد ) به نقل ديگر سوءظن طالوت به وى پايان گرفت و در راه توبه سر به بيابان گذارد تا بمرد و آن‌گه قدرت از آن حضرت داود عليه السّلام شد ( اما با توجه به ستايشى كه در قرآن مجيد از طالوت به عمل آمده نوشته‌اند اين انحراف براى او پسنديده نيست و لذا نزد شيعيان اين نسبت‌ها از او سلب شده است ) . در دوران سلطنت آن حضرت ظاهرا يهوديان از ائتلافيه ناهموارى از قبايل خارج شده به صورت يك ملت درآمدند و شاهد اين امر را برآمدن اورشليم نوشته‌اند كه وى پايتخت خود را از حبرون به آنجا منتقل نمود و سرزمين اسرائيل را مقتدرترين ممالك بين رودهاى نيل و فرات مبدل ساخت و موضوع ارض موعود را تحقق بخشيد . آن حضرت حدود 972 سال قبل از ميلاد ( پس از چهل سال سلطنت طبق نقل ) درگذشت و در شهر داود بر فراز كوه صهيون دفن گرديد و پس از وى پسرش حضرت سليمان عليه السّلام جانشين گرديد . دبابيج قرآن ( د ) دبابيج جمع ديباج معرب ديباست . 1 . سورهء آل عمران است . به روايت ابن مسعود حواميم ديباج است . بنابراين ديباج قرآن تنها سورهء آل عمران نخواهد بود . ( پژوهشى در تاريخ قرآن كريم ، ص 106 ) 2 . به روايت ابن مسعود ( المدات دبابيج القرآن ) مدّها ديباج‌هاى قرآن هستند ( فرهنگ اصطلاحات تجويد ، ص 76 ) دحيهء كلبى ( د ى ء ك ) دحية بن حليفهء كلبى ( متوفى

--> ( 1 ) . به معنى محبوب ذكر شده است .