در آن زمينهء خاص محدود نمىكند . زيرا ، مجرّد اين كه حكم لعان به دنبال داستان هلال بن اميّة - مثلا - نازل شده باشد ، مطلقا دليل بر آن نخواهد بود كه حكم لعان به او اختصاص دارد . لذا اين تتابع ، به عموم لفظ و شمول نصّ قرآنى بر ديگر مردان و همسرانشان خدشه‌اى وارد نمىسازد . از امامان اهل بيت عليهم السّلام نيز نصوصى در دست است كه اين ديدگاه اصولى را تأييد و تقويت مىكند . در تفسير عيّاشى از امام محمّد باقر عليه السّلام روايت شده است كه فرمود : « . . . قرآن زنده‌اى است كه نمىميرد . آيهء قرآن نيز زنده‌اى است كه نمىميرد . بنابراين ، اگر چنين باشد كه آيه‌اى دربارهء قومى نازل شود و با مردن آن قوم ، آيهء قرآن نيز بميرد ، هرگز درست نيست . بلكه آيهء قرآن همان گونه كه دربارهء گذشتگان جارى بود ، دربارهء باز ماندگان نيز جارى خواهد بود » « 1 » . از امام جعفر صادق عليه السّلام نيز روايت شده است كه فرمود : « قرآن زنده مىباشد و نمرده است ، و به مانند شب و روز و ماه و خورشيد گردش و سير و حركت دارد ، و بر آخر ما همان گونه جارى است كه بر اوّل ما » « 2 » ؛ « . . . بنابراين ، مبادا از آن كسان باشى كه به هر چيز كه مىرسى بگويى دربارهء يك چيز واحد است » « 3 » .

--> ( 1 ) تفسير عيّاشى ، ج 2 ، ص 203 ( 2 ) همان ( 3 ) كافى ، ج 2 ، ص 156 ، ح 28 .