بخش اول 1 تمهيد قرآن و نامهاى آن « 1 » قرآن كريم سخن معجزآسايى است كه از طريق وحى بر پيامبر صلّى اللّه عليه و آله فرود آمده ، در مصحفها نگاشته شده ، از آن حضرت به تواتر نقل گرديده ، و تلاوت آن عبادت شمرده شده است . خداوند متعال براى اين سخن معجز آسايى كه به پيامبرش وحى نموده ، براى كلّ و جزء آن ، نامهايى را برگزيده كه با نامهايى كه عرب زبانان بر سخنانشان مىنهادند ، متفاوت است : آن را « كتاب » ناميده و فرمود : ذلِكَ الْكِتابُ لا رَيْبَ فِيهِ هُدىً لِلْمُتَّقِينَ « 2 » ؛ آن را « قرآن » ناميد و فرمود : وَ ما كانَ هذَا الْقُرْآنُ أَنْ يُفْتَرى مِنْ دُونِ اللَّهِ وَ لكِنْ تَصْدِيقَ الَّذِي بَيْنَ يَدَيْهِ وَ تَفْصِيلَ الْكِتابِ لا رَيْبَ فِيهِ مِنْ رَبِّ الْعالَمِينَ . « 3 » انتخاب نامهاى مشخّص و پيشنهاد اصطلاحات جديد براى قرآن كريم ، بخشى از يك برنامهء جامع است كه اسلام مطابق آن سير كرده ، عبارت از اين كه براى بيان و تبيان مفاهيم و مطالبى كه عملا آورده ، يك شيوهء جديد مشخص نموده ، و ترجيح داده است كه اصطلاحاتى

--> ( 1 ) نوشتهء آية الله شهيد صدر قدّس سرّه ( از 17 تا 24 ) ( 2 ) بقره / 2 ( 3 ) يونس / 37