علاقهء خود ، نفّرى ، اختصاص داد كه مواقف او را ترجمه و تفسير مىكرد . در نظر داشت كه ترجمهء كامل اين اثر را ، كه زيبايى بس گيرا و « امروزى » اى دارد ، منتشر كند . بى گمان يكى از بزرگترين تأسّفهايى كه مرگ او براى ما بر جاى نهاد اين است كه او نتوانست اين كار را به پايان برساند . گفته‌اند كه پل نويا سخت تندخو بود : به شدّت خشمگين مىشد و مدّتها كينه به دل مىگرفت . گويى خلق و خويى از كردستان زادگاه خود به ارث برده بود كه نمىتوانست همواره بر آن فايق آيد . من شهادت مىدهم كه در معاشرت با او هيچ گاه از اين جنبه از شخصيت او « بهره » نداشته‌ام و او را همواره ( بجز يك بار ، غير مستقيم كه از آن سخت متعجّب شدم ) نرم و سليم و آرام يافتم . گمان مىكنم كه خاطره‌اى هم كه در بخش علوم دينى از خود بر جاى نهاده است همين است : خاطرهء انسانى نجيب ، متين و گشاده‌رو ، از نوع گشاده رويى خاصّ شرقيان كه آرام مىكند و به دل روشنى مىبخشد . در خود نوعى صداقت و معصوميت داشت . محبوب همگان بود . مرگ ناگهانيش ضايعه‌اى بزرگ بود . دانيل ژيماره