الشيخ المحدّث الرحلة شهاب الإسلام عبد اللّه بن ميمون الكرماني المشهور بالجيلى وذكرنا بعض هذه الإجازة في جلد : 1 ص 231 . ودر جلد 1 الذريعة ذيل اثبات الواجب قديم وفات دوانى را 9 ربيع الثاني سال 908 ذكر كرده وفرموده اين تاريخ چنانست كه أمير غياث الدين منصور در خطبه محاكمات آورده . ودر كتاب خلاصة التواريخ قاضى أحمد قمى صفحه 78 نيز در حوادث سال 908 آورده : هم در اين سال كه حضرت غفران وأفادت پناه علامة العلمايى أستاذ استادى مولانا جلال الدين محمد دوانى كه بواسطة فترت أيام كه در فارس روى نموده بود به طرف لار وجرون فرموده در آن أوقات عود فرمود واز شيراز متوجه كازرون شد ودر نزديكى پل آبگينه به اردوى أبو الفتح بيك برادرزاده حاجى بيك بايندر كه باستقلال تمام به خودسر ، حاكم شيراز شده بود ملحق شد وأبو الفتح بيك نهايت تعظيم وتوقير آن چنان كه مقتضاى شأن آن عالي شأن بود بجا آورد وبعد از چند روزى كه در اردوى أو بود در رجب سنه مذكور به اندك انحرافى كه به مزاج شريفش رسيده بود از دار دنياي فانى به دار باقي نقل نمود ونعش أو را به قريه دوان كه مولد شريفش آنجا بود بردند ودر جوار شيخ على دوانى كه يكى از مشايخ معروف است دفن نمودند . چون تاريخ ولادتش همين بود مدت عمرش قدس سرّه هفتاد وهشت بوده باشد ( ودر پاورقى آورده در نسخه‌اى به جاى هشت ، هفت آمده ) . فرزندان وى در تاريخ حبيب السير آورده : آن جناب دو پسر داشت أمير سعد الدين أسعد كه حالا در سلك دانشمندان شيراز معدود است ومولانا عبد الهادي كه در زمان حيات پدر وفات يافت . « مشايخ واساتيد وى » چنان كه خود در مقدمه رساله أنموذج العلوم فرموده عبارتند از : 1 - مولى سعد الدين أسعد صديقي دوانى والد ماجد وى كه علوم پايه را در مدرسه مرشدى كازرون نزد وى فراگرفته . ومولى سعد الدين در علوم معقول از تلامذه سيد شريف جرجانى ( متوفى ( 816 ) . ودر علوم حديث وتفسير از تلامذه شرف الدين عبد الرحيم صديقي جرهى ( متوفى 828 ) . ومحمد بن محمد جزرى معروف به ابن الجزري ( متوفى 833 ) است . ودر فقه از جمله شاگردان جمال الدين محمود بن حاج أبو الفتح سروستانى است كه در الضوء اللامع درباره أو آمده :