نگاشته‌هاى امام فخر رازي است ، در حلّ عبارت‌هاى دشوار نجاة كارگشا وكار آمد است ، اسفراينى درين شرح عمدة پس از نقل كلام شيخ به تفسير محتوايى گفتار شيخ مىپردازد وسپس وارد عبارت شيخ گرديده وفقط بخش‌هاى دشوار آن را با استفاده از واژه « قوله » شرح مىدهد ؛ حال با توجه به مجموع تفسيرهاى « 1 » وى از عبارات شيخ مطالب زير به چشم مىخورد : انتقادهاى شارح بر شيخ عدم صحت احالهء شيخ به منطق نجاة ، چه در نجاة گفتگويى از آن نشده است . « المذكور منها في منطق هذا الكتاب ليس كذلك ، لأنّه لم يذكر شيئا يسيرا منه . » / 64 نقد كثرت حاصل در صادر أول به آن كه نظريهء فلاسفه مشاء ، بيانى بدون برهان است . « واعلم أنّه دعوى بريئة عن البرهان . » / 419 نقد كلام شيخ در تقرير بحث ، همچو بحث وقوع حركت جهت حصول كمال . « واعلم أنّ هذا الكلام غير تامّ . » / 359 نقد عبارت شيخ نظر به محتوا

--> ( 1 ) . مراد تفسير بخش إلهيات است نه تمام شرح