بعنوان كنيز « فروخته مىشدند » ( رجوع فرمائيد كافي شريف باب مولد الصاحب عليه السّلام - حديث 29 - في من باع صبيّة جعفريّة كانت في الدار ، ج 1 ص 524 ) . داستان جناب عيسى بن زيد بن علي بن الحسين بن علي بن أبي طالب عليهم السّلام يكى ديگر از اين شواهد است ، اين بزرگوار كه همراه بنى أعمام خود محمّد نفس زكيّه وإبراهيم پسران عبد اللّه بن الحسن بن الحسن السبط عليه السّلام قيام فرموده بود ، پس از شكست آن قيام وكشتار هولناكى كه منصور دوانيقى وامراى لشكر أو از علويان وقيام كنندگان كردند ، جناب عيسى توانست از مهلكه جان بدر برد ، عيسى تا آخر عمر همواره متوارى بود ، وبه صورتي ناشناس مىزيست ، وفقط يكى دو نفر از برادران وبرادرزادگان أو مىدانستند كه آن عزيز نازنين در بصره مختفى است ، وبر شترى در آن شهر آب كشى واز اين طريق امرار معاش مىكند . جناب عيسى دختر صاحب همان شترى كه بر آن آب حمل مىكرد ومى فروخت بهمسرى اختيار فرموده ، واز أو داراى دخترى شد ، ودختر به سنّ شوهردارى رسيد ، مادر دختر هم از آنجا كه آرزوى مادران است ، وهم براي آنكه از شدّت معيشت ونفقهء شوهر محترم خود بكاهد ، بچّهء سقّاى جوانى را در نظر داشت كه دخترش را بازدواج أو درآورد ، وآن جوان سقّا نيز آرزومند چنين وصلتي بود . مادر اصرار مىورزيد وپدر تن بدين كار نمىداد ، وچون نمىتوانست هويّت ونسب خود را بر همسر خويش فاش كند ، طبعا نمىتوانست باو بگويد كه آن جوان « كفاءت » همسرى با فرزند پيغمبر صلّى اللّه عليه وآله را ندارد ، وزن همچنان